ne duygular taşardı göçmüş varlıklardan! onda ne kadınlar nefret ederdi senden! ne uğursuz adamlar diriltirdin damarlarında gencin! ölü çocuklar çırpınırdı sana doğru..
çağır onu.. o karanlık arkadaşlıktan pek çağıramazsın.
elbet ister o, kurtulur da; sıkıntısı dinince, yerleşir tâ en iç yüreğine senin ve başlar orda kendine.
ama hiç kendine başladı mı ki?