İyi Pazarlar
Bugün de erkenden uyandım
Kimse beni beklemiyordu
Yine de perdeleri açtım
Belki sabahın bana söyleyeceği başka bir şey vardır diye
Meğer güneş
Herkesin evine aynı sıcaklıkla uğruyor
İnsanların içine değilmiş
Çayı iki bardaklık demledim
Bu alışkanlığı ne zaman edindim
Hatırlamıyorum
İkinci bardağın buharı
Bir süre karşımdaki sandalyeye baktı
Sonra yavaşça dağıldı
Ben de dağılan şeylerin
Arkasından konuşmamayı öğrendim
Eskiden pazar günleri
Bir ses beni evden çıkarırdı
Şimdi ayakkabılarımı ben çağırıyorum
Onlar da uzun zamandır
Kapının önüne kadar gelip
Geri dönüyorlar
Bazen camı açıyorum
Karşı apartmandan kahkahalar geliyor
Bir tabak sesi
Bir çocuğun koşuşu
Bir annenin telaşı
Ben hiçbirine imrenmiyorum
İllüzyon çağında kuklacılık ve kuklalar...
Bir düşünürün söyle bir sözü kalmış hatırımda, mealen diyordu ki:"...eski zamanlarda kuklacı da kukla da, kuklanın ipi de görünürdü seyirciye...", peki ya şimdi, kukla ortada ipi de görünmüyor kuklacı da...hatta kukla kendini öylesine kaptırmış ki, kukla olduğunu unutmuş giydirme şahsiyet kazanmış gibi...seyreden ise hiç birinin farkında değil !...
Bu tespit ile giriş yaptık mevzuya, tam olarak içinde yaşadığımız "illüzyon çağının" ve modern insanın varoluşsal trajedisinin kalbine dokunuyoruz bu yazıda. Bahse konu sözün ruhundan ilham alarak, bu derin fikri ve ardındaki manzarayı şu şekilde devam ettirelim:
Görünmez İplerin Çağı: Şahsiyet Sanrısı
Eski zamanlarda seyirci, izlediği şeyin bir kurmaca olduğunu bilirdi. Kuklacı perdenin arkasındaydı, ipler bazen ışıkta parlardı; sahne ile hakikat arasında estetik bir mesafe vardı. Seyirci oyunu izler, hissesini alır ve evine dönerdi. Kukla da kukla olduğunu bilirdi, çünkü varlığı ancak o görünür iplerin gerilmesiyle can bulurdu.
Ya şimdi?
İpler o kadar inceldi, o kadar şeffaflaştı ki; artık onları görmek için göz değil, çok derin bir basiret ve şuur gerekiyor. Kuklacı sahnede değil, kuliste değil; bizzat kuklanın zihninin iç çeperlerine gizlenmiş durumda. Algoritmalarla, dayatılan modern paradigmalarla, konfor alanlarıyla ve sahte başarı illüzyonlarıyla örülmüş bu görünmez ipler, kuklaya yukarıdan aşağıya değil; içeriden dışarıya doğru hareket yaptırıyor.
Kuklanın Trajedisi: "Giydirme Şahsiyet"
En tehlikeli esaret, esir olduğunu bilmeyenlerin esaretidir. Bugünün insanı (modern kukla), kendisine sunulan hazır şablonları, düşünce kalıplarını, beğenileri ve hatta isyanları bile kendi hür iradesiyle seçtiğini zannediyor.
Üzerine geçirilen kimliği, o "giydirme şahsiyeti" o kadar çok benimsiyor ki; aynaya baktığında bir
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir insan seni kaybetmekten korkmuyorsa,
belki de sen hiç önceliği olmamışsındır.
“Bir insan, şans eseri sahip olduğu şeylerle değil, kendi emeğiyle başardığı şeylerle övünmelidir.”
İnsan düşüncelerinden kurtulamadıkça ilerleyemiyor. İlerlemek koşmak değilmiş, beklemekmiş . Kalbin sindiremediği şeyler yürümene engel olur.
Hayata dair
Kutsal olan değerler vardır sevgi gibi
Biz bu değerlere sahip çıkamadık
Hakkıyla yaptığımız hiçbir şey yok
Hep işin kolayına kaçtık
Oysa bir şeyi kutsallaştırmanın tek yolu emek vermektir bizde bunu başaramadık
İnsanlık bu yüzden kaybetti
Belkide bu yüzden herkes öfkeli
Ve bu yüzden bizi hiçbir şey tatmin etmiyor
Biraz kendini sorgulamalı insan
Ben ne yapıyorum diye
Yada neyi yapamıyorum diye