Ünlü Aokigahara, diğer adıyla intihar ormanı olarak anılan ormanda abisinin haberini alan küçük kardeşin sebebini öğrenmek isteyerek buraya gelişini konu alıyor.
Konu itibariyle enteresan başlayıp, ormanın tanrıçalarıyla orta ayar seyreden bir mangaydı.
Mangalarda yorumlarımı çok uzun tutmuyorum. Nitekim zaten tek bir manga olmasından dolayı mı bilmiyorum ama konusu itibariyle daha farklı bir şekilde ilerleyebilirdi. Sanki herşey bir anda oldu ve son kısma geldim gibi hissettim. Son bölümde verdiği mesaj güzeldi. Umut ve yaşamak.
“Her yer ev değildir, bazen bazı yerlerde sadece kalırsın.”
Konusu: Yeşil Yolda yaşayanlar üçe ayrılmış durumda. İnsanlar, soğuklar ve avcılar. Kasabada dolanan hikayelere göre Zemheri ayında bir avcı olarak akademiye seçildiğini anlamak için soğuklardan biriyle karşılaşmanız gerekiyor.
Maya bir gece yarısı geçmeye çalıştığı köprüden tam düşecekken onu Soğuklardan olan Ayaz Tolunay kurtarır, böylece Maya ailesinde kuzeni Dila’nın seçilmesi gerektiğini düşündükleri avcılığa seçilmiş olduğunu anlar. Ve Maya uzun zamandır görmediği çocukluk aşkı onu kendisi gibi bir avcı olabilmesi için akademiye götürdüğünde onların peşinden gitmeli ya da geri dönmeliydi. Ama ormanı seçti. Sınır bölgesi ve Avcılar için kesinlikle yasak olan intihar ormanında daha fazla Soğukların hedefi haline gelmesi kaçınılmazdı.
İçine düştüğü yeni dünyada herkesin ondan ne istediğini anlamaya çalışırken kimin tarafında olacağına karar vermesi gerekiyor. Onlarla bir anlaşma yapmak tehlikeli ama anlaşmaya uymamanın geri dönüşü yok.
Yorum: Yazardan okuduğum ilk kitap Gecenin Hikayesi Aylema oldu. Yazarın ilk serisi olduğu için beklentim çok yüksek değildi açıkçası ama gerçekten çok sevdim. Oldukça sürükleyiciydi, kitap boyunca ne olacak acaba diye merakım sürdü. Kitap öyle bir yerde bitti ki dayanamayıp tüm seriyi satın aldım. Ayaz karakterinin daha ön planda olmasını beklemiştim ilk başta ama Fetih karakterine düştüm… Kitaptaki en sevdiğim yerler kesinlikle Maya ve Fetih sahneleri oldu. Doruğa ise ısınamadım hiç. Tüm seri boyunca karakterlere karşı düşüncelerim değişicek mi merak ediyorum.
Reklam
@dusbazkitap 'ın biz okuyucularla buluşturduğu #telefonkulübesindekikız eserinde yazar #leesuyeon intihar etmiş kişilerin son anlarında kalplerinden geçene ankesörlü telefon aracılığıyla şahit olmaya davet ediyor.
On yıl önce babasını trafik kazasında kaybeden, yaşadığı şehre geri dönen otuz dört yaşında kadın kahramanımız Jian, şehirde psikoloji otopsi merkezi açar. Yanına da aynı yaşlarda en yakın dostu Sangwoo'yu alır. Merkez, intihar edip ölen kişilerin intihar etmelerine yol açan sebepleri inceleyip öğrenerek yaslı ailelere teselli verip intiharı önlemek için açılır. Bu merkezde yalnızca Jian, telefon kulübesinde yaslı aile üyelerinden birini hayata veda eden kişinin ölüm saatinde telefon görüşmesine davet edebiliyordur. Bunun için ölen kişinin, yüreğinden geçenleri iletmek istemesi gerekiyor, değer verdiği kişi olması gerek.
"İntihar etmeyi seçen insanların hepsi çok ciddi stres ve depresyonla boğuşur. Depresyona girdiğinizde mantıklı düşünmek zordur."
Bu satırları okurken o insanları ve ardında bırakılan ailelerin duyguları empati kurmanızı ve hayata farklı bir gözle bakmanızı sağlıyor.
Jian'ın ailelerin duygularını anlayışla dinlemesi, onlara olan profesyonelce desteği, kendine ait hayatında da çıkaracağı dersler eseri farklı bir boyuta taşıyor.
Kitapta yer alan konular içinizi karartmıyor aksine sizi hayata bağlıyor.
6 bölümün 4 bölümünde vakalar işleniyor. 2 bölümde Sangwoo ve Jian'ın aile hayatına şahit oluyoruz.
Yazarımız Lee Su , hayatının yarısını depresyon, panik atak ve yeme bozukluğu ile geçirmiş. İntihar girişiminden sağ kurtulan biri olarak yaşamak için terapi almaya, kitaplar okumaya ve yazılar yazmaya başlamış. Kapalı psikiyatri servisinde tuttuğu günlük; Biraz Mutsuzum Ama Normal Biriyim adlı deneme kitabı olarak yayınlanmış ve böylece yazar
Gecenin Hikâyesi ❅1000Kitap
Tabii ki en sevdiğim yazarın en sevdiğim serisine yer vermemek çok saçma olurdu...
Bir incelemeye göre uzun gelebilir ama emin olun bu seriyi okuduysanız veya okuduğunuzda anlayacaksınız.
Dürüst olmak gerekirse, okuyucu seriyi değil, seri okuyucularını seçiyor. Bu seriye başlayıp yarım bırakan çok arkadaşım oldu çünkü. Kesinlikle büyük bir hata. Elbette size hitap etmiyorsa orası ayrı.
Maya... O kadar derin bir karakter ki. Bazı incelemelere göz gezdirdim. İlk kitabı yarım bırakanlar Maya karakterini pek sevmemişler. Saygı duyuyorum elbette, çünkü her kitabın herkese hitap etmediği gibi her karakter de herkese hitap etmez. Fakat ilk kitaptan sonra olaylar ve karakterler daha çok açıldığından bence onları daha çok anlar ve seversiniz. Fikrim o yönde.
Derin bir kitap. Karakterler kendilerini size iliklerinize kadar hissettiriyor. Atmosfer, duygular, yaşanmışlıklar. Öyle bir seri ki neredeyse bütün karakterleri bir şekilde anlıyor ve hissediyorsunuz. Kesinlikle kitabın en sevdiğim yanı.
Bir diğeri ise kitapta doğru sandığınız şeylerin sürekli dönüp dolaşıp aslında bir yanılsama olduğunu anlamanız. Karakterleri "iyi" veya "kötü" kalıbına koyamazsınız. Çünkü birazdan kitap açıklamasında okuyacağınız gibi, bu hikâyenin masumu yok.
İlk kitapta zaten çoğu şeyi anlamayacaksınız fakat serinin son kitabında öğreneceğiniz şeyler size öyle bir şok etkisi bırakacak ki "Keşke hafızam silinse de tekrar okusam." diyeceksiniz, eminim.
Kitabın açıklaması;
"Zemheri ayı yaklaştığında nerede dolaştığına dikkat etmelisin çünkü Bağımlılar karşına çıkmak için an kolluyor.
Maya Efnan, düşmek üzere olduğu köprüden Bağımlıların kral temsilcisi tarafından kurtarıldığında seçilenlerden biri oldu.
Uzun zamandır görmediği çocukluk aşkı onu, kendisi gibi bir Avcı olabilmesi için Akademiye
O kadar boş bir kitap ki, hayal kırıklığı, zaman kaybı1000Kitap
SPOİLER VARDIR
Kızımızın hayatı çok ilgi çekici: Babası bir sebepten dolayı kendini öldürmüş, annesiyle beraber bir ormanda tek başına yaşayan menekşe gözlü Corvina’mız var. Belli bir zaman sonra annesi de ayrılıyor ve bu kızımız tek başına takılırken eline bir mektup geliyor.
Bir üniversiteden kabul mektubu (bak sen)
Neyse, gittiğimiz üniversite tabii ki bir şato. Gotik atmosfer yaratma çabası burada başlıyor ama çok geçmeden bu çaba kitsch’e evriliyor.
Beş yılda bir düzenlenen meşhur (!) Kara Balo etkinliği varmış. Ve ne tesadüftür ki her Kara Balo'nun sonunda bir öğrenci kayboluyormuş. Ultra gizemli 2x balo vibes... Vay canına!
Hiçbir Allah’ın kulu da çıkıp “Yahu bu Kara Balo'dan sonra hep birileri kayboluyor, acaba bu etkinliği iptal mi etsek?” dememiş. Tabii niye desinler? Eğer o balo iptal edilirse elde ne kalır? Sadece Vad ile Corvina’nın bitmek bilmeyen seks sahneleri.
Ama bu da yetmiyor. Yıllar yıllar yıllar önce "Katiller" diye anılan bir grup varmış. Bunlar da akıllarına eseni ayin niyetine ormana götürüp, oyun oynayarak öldürüyorlarmış. Evet, oyun oynayarak. Öldürdükleri kişi sayısı tam 15, ve cesetlerin hiçbiri bulunamamış. Tüyler ürpertici olması gerekirken, ciddiye alınamayacak kadar abartılı.
(Onada değineceğim, çünkü o da çok komik.)
Tabii bunlarla bitmiyor. Bir de okulda intihar eden bir öğrencimiz var: Alissa adında bir kız. Başrol erkek karakterimiz de Alissa ile bir kereliğine birlikte olmuş. (Sözde her şeyi bilen, çok bilmiş karakterimiz, Alissa'nın öğrenci olduğunu bilmiyormuş. :D)
Sonra Corvina geliyor. Arkadaşı tatlı masuuuum çok ama çok massuumm Jade’in yardımıyla bu bilgileri damar yolundan kendine bir sindire sindire enjekte ediyor. Tabii enjekte ediyor etmesine ama olaylar hâlâ bitmiyor.
Pat! Bir intihar vakası daha yaşanıyor.
Tillie Cole - Bin Kırık Parça#çevirigiller
- Bu yazarın sorunu ne ya?! İlk kitap olan Bin Öpücük’ten daha depresif ve daha umutsuz bir kitap yazmış. İnanılmaz umutsuz ya inanılmaz!!!
- Abla Poppy öleli 4 sene olmuş ve kız kardeş Savannah duygusal olarak aynı yerde duruyor. Sanki ablası dün ölmüş gibi davranıyor. Ama bu arada kendisi evden eğitimini tamamlayarak Harvard’ı kazanmış!!!
- Neyse ailesi en sonunda bunu bir gezi terapisine gönderiyor. Bir grup yas tutan vatandaş ve 2 terapistle beraber Norveç, Hindistan, Japonya gibi bir sürü ülke geziyorlar. Aman o nasıl bir grup! Hepsinin ayrı acıklı hikayesi var. Tabi Savannah durur mu? Bu gruptan abisi intihar etmiş Cael diye bir çocukla yakınlaşıyor. Hiç bana geçen bir aşk değildi. Bu kadar acıya boğulmuş kendinden vazgeçmiş iki insan nasıl aşık olabilir?! Hiç inandırıcı değil. Herhalde yazar bu kitabı okuyanlar kesici aletlere sarılmasınlar diye içine aşk koymaya çalışmış!
- Ablası Poppy ve Rune ilişkisi için diyor ki onlar ruh eşleriydiler ve Rune asla hayatına devam edemez, başka birini sevemez. Bir kere burada bir anlam karmaşası var. Ruh eşi ve ikiz alev terimleri birbirinden farklıdır. İkiz alev bir tanedir. Bir ruhun ikiye ayrılarak farklı bedenlerde dünyada gelmesidir. Ruh eşi denilen şey daha geneldir. Ruh eşlerimize aşık olmak zorunda değiliz. Onlar bizim hayat rehberlerimizdirler. Aşkımız da olabilirler, sadece arkadaşımız da olabilirler veya anne-babamız da olabilirler. Sadece 1 tane ikiz alevimiz varken, 1’den fazla ruh eşimiz vardır. Şimdi yazar burada hangi terimden bahsetmiş? Yoksa bilmeden atmış mı? Neyse önemli olan o da değil buradaki umutsuzluk önemli olan. Yahu Rune gencecik 20 yaşında bir çocuk neden hayatına devam edemesin?! Niye Rune’un mutlu bir sonu olamıyor yani? Zaten biz ilk kitabın sonunda Rune’un 27 yaşında falan öldüğünü
Reklam
Reklam