Sokrates mutluluğun, ruhun mükemmelliği olarak adlandırdığı, "insanın ruhunu elinden geldiğince iyi hale getirmesi" sayesinde elde edilebileceğini savunuyordu. İnsanın arzuladığı diğer bütün amaçların kendi başına hiçbir değeri yoktu. Diğer amaçlar peşine düşmeye değse bile, ruhun mükemmelliğe ulaşmasında bir araç olarak değerli olabilirlerdi.