Yokluğunda..
Yüreğim tarifsiz bir acıda,
Anlaşılmamanın derin yalnızlığında.
Ruhum izbe bir köşede seyrediyor bedenimin ızdırabını.
Gözlerim her daim kışı yaşatıyor yanaklarıma,
Bu dünyanın acımasızlığı çarpıyor lodos gibi üşüyen kirpiklerime..
Zemheri ne kelime, evlası ben de..
Ah buralar çok soğuk anne...
Üşüyorum.. yalnızım ve anlaşılmıyorum
Anlamıyorlar beni anne..
Mihriban
Buradaki insanların nasıl olduğunu soracak olursan, şunu söyleyebilirim:
Her yerde olduğu gibi! İnsanoğlu tek düze bir varlık.
Birçoğu zamanının büyük bir bölümünü çalışarak geçiriyor, geriye kalanı ise özgür oldukları o kısa zamandan öyle korkuyor ki ondan kurtulmak için tüm yollara başvuruyor.
Toprağa yakın bir yerde farklı türlerdeki binlerce ot ilgimi çekiyor;
Sapları arasındaki o küçük dünyanın kargaşasını minik kurtların ve sineklerin akıl almaz şekillerine kalbimin yakınında hissederken, bizi suretinden yaratan ve her şeye gücü yetenin varlığını, bize sonsuz bir memnuniyetle içinde barındıran ve koruyan herkesi sevenin esintisini duyuyorum dostum!