İpek
@ipeks1
Düşündürücü, ders verici, keyifli bir kitaptı.
Berbat koşullar insanı bir hayvandan farksız kılar. Berbat koşullar, insanlara tüm kötülüğü yaptırabilir. Kaptanın çok iyiliği dokundu koğuş arkadaşlarına evet, nankörlük bu kitapta çok iyi işlendi evet ama bence bu kitapta bir diğer anlatılmak istenen de İnsan fizyolojik ihtiyaçlarını karşılayamadığı noktada kötülüğe başvurdu yoktan sebeplerle kötülük yapmadı, yaptıkları nankörlükler hayatta kalabilme çabalarıydı. Koşulları iyi olan insanlar insan gibi yaşayabildiler diğer noktada ise bir hayvandan farksızdılar. Düşündüm; belki de kötülüğe bir çare bulmak istiyorsak bulunduğumuz koşulları iyileştirerek gerçekleştirebiliriz. Bir miktar da olsa bu noktada düzelebiliriz. Ve sonra şu geldi aklıma: Belki de gerçekten insanlık, kötü şartlarda dahi insanlığını kaybetmeden hayatta kalma mücadelesi verebilenlerindir.
Hayat böyle duraklarla doludur. Durursunuz, biraz soluklanırsınız, sonra soluk soluğa bir keder, koştura koştura bir karanlık, herkes ne kadar mutsuz, sokaklar ne kadar kalabalık!
Temmuz ayının sıcak ve pırıl pırıl bir cumartesi günüydü. Sulhi sabah nizamiyeden girerken, ağaçların ve küçük bembeyaz birkaç bulutun şenlendirdiği gökyüzünün bütün bir hayat boyu ona yetebileceğini düşünüyordu. (İnsan bazen böyle aptalca bir kalenderliğe kapılır, çok geçmez doyumsuzluğun kayalıklarına bindirip kendine gelir.)