İpek Dadakçı
@ipeksayilan
2709 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
7/10
8 saatte okudu
·2025 36. kitabı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İçinde yaşadığı çağa da topluma da ait olamamak, ait hissedememekle ilgili çok güzel bir roman Mahcubiyet ve Haysiyet. Ellili yaşlarında bir lise öğretmeninin, eşiyle vedalaşıp evden çıkarak, yirmi beş yıldır yaptığı gibi çalıştığı okula gitmesi ve Ibsen’in Yaban Ördeği’ni derste işlemesiyle başlıyor. Aslında belki de her zamanki ilgisizlikleriyle dinliyorlar dersi öğrenciler ancak karakterimiz için bir kırılma noktası oluyor bu ders. Çıkışta, okula bir daha gelmesini imkansızlaştırdığını düşündüğü bir öfke patlaması yaşıyor. Ardından geçmişini düşünerek sokaklarda dolanmaya başlıyor, biz de okul yıllarına, eski dostluklarına, eşiyle tanışma hikayesine gidiyoruz böylece.
İnanılan, savunulan ancak sonrasında hayat şartlarında unutulan ve hatta çelişilen idealler, bunlarla yaşayacak güçte olanlar ya da bu güçte olanları takip edenlerle ilgili roman. Tekdüze ve sıradan hayatlarımızda kendine nefes alacak, beslenebileceği bir alan yaratabilen ancak çevresinde bunu paylaşacağı kimsesi olmayınca kendini derin bir yalnızlığa mahkum ve üstelik dışlanmış, yabancılaşmış, hatta ötekileştirilmiş bulmakla, gittikçe sığlaştığını düşündüğü dünyada anlaşılamamakla ilgili. Bu bakımdan aslında okumayı seven herkesin kendinden bir parça bulabileceği bir kitap Mahcubiyet ve Haysiyet.
Sade bir anlatıma sahip ancak her detayı çok incelikli düşünülmüş, üzerine uzun uzun düşünülebilecek, konuşulabilecek bir eser bu. Ele aldığı meseleleri öyle boyutlu ve detaylı işliyor ki, üstelik 100 sayfada yapıyor bunları. Misal bir yan karakter olmasına rağmen, öğretmeninin eşi de başlı başına bir dünya, söyleyecek çok şeyi olan bir karakter. Öyle bir bahsedilen kilo alması ya da güzelliğini kaybetmesi mesela öyle çok şey söylüyor ki aslında. Bunun gibi çok hoş detaylarla dolu, sade, süssüz ama çok
Yörüngede, Dünya’nın yörüngesinde dönen bir uzay üssünde görevli altı astronotun bir gününde geçiyor, ki bu bir gün on altı gün doğumu ve batımına tekabül ediyor. Bu süre zarfında uzay üssünde çeşitli gözlem ve deneyler yapan astronotların günlük hayatları, gözlem ve fikirlerinden hareketle oldukça geniş bir yelpazede pek çok farklı konuya temas ediyor Samantha Harvey: Dünya’yı tüm yaşamın ve her şeyin merkezi olarak algıladığımız yanılgısına, kocaman evrende Dünya’nın aslında ne kadar küçük olduğuna değiniyor ilk önce. Sonrasında, farklı ülkelerden gelip bir arada o kadar küçük bir alanda beraber yaşayıp, çok uzaktan Dünya’yı gözlemleyen astronotların gözünden bakıyor gezegenimize. O huzurlu kapsülden bakınca, savaşlar, açlık, salgın hastalıklar gibi aslında insan hayatının kaçınılmaz gerçekleri haline gelen durumlar çok yabancı görünüyor misal. Öte yandan, uzaktan bakınca, tren camından görünen dağlar, nehirler misali yeryüzü kesintisiz, şiirsel bir güzellikte ve çok huzurlu görünüyor ama aslında yapay olarak çizdiğimiz sınırların varlığıyla pek çok parçaya ayrılmış bir Dünya içinde yaşadığımız. Ardından çevre kirliliği, siyasetin pisliği, insanın açgözlü ve istilacı doğası gibi sorunlarla devam ediyoruz. İnsanoğlunun Uzay’ı keşfetme isteğinin bile altında, yeni istila edilecek yer, sömürülecek kaynak arayışının yattığına parmak basıyor ve astronotlar da bu eleştiriden paylarına düşeni alıyorlar zira onların da astronot olmayı başarmaları hırslı ve bencil doğaları sayesinde muhtemelen. Yine Ay’a gidenlerin hep erkek olduğundan hareketle erkek egemen düzene değiniyor yazar. Son olarak, kendini diğer tüm türlerden üstünde gören insanoğlunun kendini beğenmişliğiyle noktalıyor, ki bununla yine aslında ne denli küçük, önemsiz ve aciz olduğumuzla başladığımız yere
