" Ama illet başkasının başına gelince kolay. Başkasının derdi her derde devadır: "Benden kötüleri de var" deyip haline şükreder, kendi derdini unutursun. "Vah vah, tüh tüh" deyip kâfi merhameti gösterdiğin an görevin biter. "Ah" dersin, "vallahi çok üzüldüm, ben çıkayım biraz kafamı dağıtayım." El derdi insanın kendi derdini unutmak için edindiği zevktir. Çoğu kadın çocuğu bile kendi dertlerini unutmak için doğuruyor. Ne ki göbek bağı doğurmakla kopmuyor. Derdine dert eklediğinle kalıyorsun. "