İpek Zülal Taş
@ipekzuulal
Anlam peşinde, kelimelerin izinde. Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır. Ben de onları arıyorum.
Şu anda okuduğu kitap
İnsan bazen hayatında büyük bir şey olacak diye bekler. Ama o beklediği şey hiç gelmeyebilir. Ve fark etmeden yıllar geçer.
Kitapta ana karakter Giovanni Drogo, sınır kalesine atanan bir Teğmen ve hayatının büyük bir kısmını gelecek bir savaşın hayaliyle bekleyerek geçiriyor. Ama o bekleyiş aslında onun gençliğini, fırsatlarını ve hayatını yavaş yavaş alıyor.
Tatar Çölü bana şunu düşündürdü: İnsan bazen hayatı yaşamak yerine, bir gün olacak şeyleri bekleyerek geçiriyor. Ama beklediğimiz o ‘büyük an’ gelmeden yıllar akıp gidebiliyor. Kitap, zamanın ne kadar sessiz ama acımasız geçtiğini çok güzel hissettiriyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Tezer Özlü’nün Yaşamın Ucuna Yolculuk kitabı, içindeki sadece birkaç cümleyle bile hayatıma bambaşka bir yön verdi. Onun yalın ama derinden sarsan dili, içimde uzun zamandır dokunmadığım yerlere dokundu. Kısa ama yoğun o satırlar, kendi iç yolculuğuma ışık tuttu; özgürlüğü, yalnızlığın dönüştürücü gücünü ve yaşamın çıplak anlamını yeniden hatırlattı. Bu kitap, birkaç cümleyle bile insanın iç dünyasını değiştirebilecek kadar güçlü bir etki bırakıyor.
Tezer Özlü’nün *“Kalanlar”*ını okurken, insan kendi içinde uzun zamandır susturduğu seslerle karşılaşıyor. Sanki yıllardır içimde birikmiş, söyleyemediğim, adını koyamadığım bütün duygular birden kelime oluyor. Tezer’in yazdığı her cümle, içimde sakladığım bir yarayı incitiyor ama aynı zamanda iyileştiriyor. Çünkü o, duyguyu saklamıyor; acıyı, yalnızlığı, geçmişi ve büyümeyi olduğu gibi yazıyor.
Kalanlar, bana en çok şunu hissettirdi: Hayat bazen geçip gitmiyor, bazen içimizde “kalıyor”. İnsanları, kırgınlıkları, yüzleşemediğimiz anları… Hepsini omuzlarımızda taşıyoruz. Tezer’in cümlelerinde bu yükün ağırlığını hissediyorum, ama bir yandan da o yükü anlatmasının verdiği bir hafiflik var. 
Kalanlar
Kalanlar
Her şey birbirine bağlı. Geçmiş, şimdi, gelecek iç içedir.
İnsan doğar, kaybolur, bulur, yine kaybeder.
Bu döngü hiç bitmez çünkü hayat da bir “rüya içinde rüya” gibidir.
Kitaptaki “Puslu Kıtalar Atlası” aslında bir harita değil,
insanın kendi iç dünyasının haritası.
Yani karanlık yanlarımız, korkularımız, hatalarımız, özlemlerimiz… hepsi o atlasın kıtaları gibi.
“Kendini, kaderini ve hayatı anlamak kolay değil.
Ama aramak bile, anlamın ta kendisidir.”
Felsefi olarak gerçekten ağır bir kitaptı ama mini bir şekilde öğrendiklerimi paylaşacağım;
Tutkular akılla yönlendirilmezse bizi esir alıyor. Yani “ölçüsüzlük” tehlikeli.
Tutkularını yok etmeye çalışma, onları tanı ve kontrol et. Tutkularımız bizim düşmanımız değil, onları yönetmeyi öğrenirsek hayatı güzelleştiren en büyük güçtür.
