"o zamana değin, çocukken insana sonsuz gibi görünen bir yolda, yılların yavaş yavaş ve hafifçe geçtiği, böylece hiç kimsenin akıp gittiklerinin ayırdına varmadığı bir yolda hep ilk gençliğinin kaygısızlığıyla ilerlemişti."
"demek ki annesi, bir daha hiç geri gelmemek üzere yitip gitmiş bir mutluluğu olduğu gibi koruyabileceğine, zamanın akışını durdurabileceğine, oğlu geri geldiğinde kapı ve camları açmakla her şeyin eskisi gibi olabileceğine inanıyordu."
"insanın yaşamında önemli kararlar vermesi gereken zamanlar vardır. çoğu kez bu kararları, korkularımız yüzünden hayata geçiremeyiz. neden korkarız? çünkü, kararlarımızın sorumluluğunu almak istemeyiz. değişiklikten ürkeriz. bildik, tanıdık ama mutsuz hayatımıza devam etmek bize daha kolay gelir. yüreğimizdeki cesareti, yine yüreğimize gömmüş bir durumda ömürlerimizi geçiririz."