İremgcm
@iremgcm
Tam zamanlı anne
Yarı zamanlı öğretmen
Vakit buldukça okur
Şu anda okuduğu kitap
Şu hayatta bazı anlar vardır; kısa, sessiz ama bütün boşlukları dolduracak kadar yoğun.
Bu hikâyede bir çocuk, babasının varlığını deneyimleme imkânı buluyor. İlk kez… ve bu deneyim, Heidegger’in dediği gibi “varoluşun anlık farkındalığı” gibi; bir süreliğine zaman yavaşlıyor, hayatın eksik parçaları görünür oluyor. Sartre’ın öznelliği gibi, özgürlük ve yabancılaşma arasında bir köprü kuruyorlar.
Her sessiz yürüyüşün, her bakışın değeri ölçülemez…
Ve umarım, her çocuk en azından bir iki günü babasıyla geçirebilir; eksikliği tamamlayabilir ve yaşamın o sakin ama anlamlı sıcaklığını tadabilir.
Sonu hüzünlü ama iki günün sessiz derinliği hâlâ içimizde…
Kitap atmosferi güçlü ama duyguları çoğu zaman ima ediyor. Bu da okuru boşlukları doldurmaya zorluyor—kimine göre etkileyici, kimine göre eksik. Özgürlük meselesi burada da hissediliyor; çünkü anlatılmayan alanları biz yorumla dolduruyoruz, tıpkı hayatta seçimlerimizi kendimizin doldurması gibi.
Özgürlük yoksa hayat sadece hayatta kalmaktır. Birini korumak adına seçim hakkını elinden almak, onu güvende tutabilir ama yaşamasını sınırlar. İnsan ancak karar verir, hata yapar ve öğrenirse büyür. Kapalı dünyalar sığınak gibi görünse de sığınak ile hapishane arasındaki fark, içeride özgürce nefes alıp alamamaktır.
Kontrolün güvenle karıştığı yerler rahatsız eder. İyi niyet bile olsa aşırı koruma, dünyaya karşı savunmasızlık yaratabilir. Kontrollü özgürlük belki de dengeyi kurar—rehberlik eder, fakat yolu yürümeyi bireye bırakır.
Yaşamak riskten kaçmak mı, yoksa riskle birlikte anlam üretmek mi? Boşlukları biz doldururuz; tıpkı hayatı biz doldurduğumuz gibi.
