Hani sorarlar ya bazen kendini kötü hissettiğinde,motivasyonun düştüğünde ne yapıyorsun diye.
Ben kaçıyorum...kendime ,yaşadığım günlere çekiliyorum, yasanmislıgın dünyasına.Orada korkum yok, olmak istediğim biri gibi oluyorum.Cesur ,kendinden emin ,huzurlu ,mutlu...mutlu...
Ama sonra çıkmam gerekiyor o dünyadan çıkarken kimi zaman daha da güçlü hissediyorum ama bu sefer...
İnsan olmanın bedelini yaşamaya calisarak veriyoruz ve bunu bu son zamanlarda daha iyi anlıyorum.Kendimi sakinleştirmenin bir yolunu bulamıyorum.O kadar gülümsüyorum ki mutlu sanıyorlar bazen buna ben bile inanıyorum.Ama sonra sanrilarim etrafını kuşatmış oluyor.Her zamanki gibi koca bir hayal kırıklığımla kalıyorum . Baş başa...