Aşk her şeyden evvel hissi bir alışkanlıktır.Gözlerimiz belli bir güzelin yüzüne alışır;muhayyelemiz belli bir hava içinde sarılı kalır; kalbimiz yalnız bir sesin, bir ismin tiryakisi olur ve işte,bunu değiştirmek zorunluluğu başgösterince insan kendisini çırılçıplak soyulup evinden sokağa atılmış kimsesiz,avare yaşamaya mahkum olmuş hisseder.
Ben bir insanda bu kadar iyilik bulunabileceğine inanayım mi? Belki başka zaman inanırdım... Fakat bugün... Bugün inanmak mümkün mü? Bir insan diğer bir insana kötülükten başka ne yapabilir?
"Bence insanlara hükmetmek arzusu manasızdır...Etrafımız o kadar çirkefle dolu ki ,temiz kalmak için bir tek çare kendi dünyamıza çekilmek ve muhitle,hiç olmazsa manen,alakamız kesmektir."