Çoğu insanların gözünde neyim ben -değersizin biri ya da tuhaf, aykırı, hoşa gitmeyen bir adam- toplumda kendine yeni bir yer bulamamış, yer bulamayacak bir yaratık, yani hiçten de aşağı bir şey.
Onun için sana diyorum ki: Drenthe toprağın içinde dik kendini, filizleneceksin, kaldırımın üstüne sokulup kuruma.
Şehirlerde de büyüyen bitkiler vardır, diyeceksin bana. Olabilir ama sen buğdaysın, senin yerin buğday tarlasıdır.
" Hayatımda bir düzelme, bir ilerleme olsun - buna can atmıyor muyum, bunu gereksenmiyor muyum acaba? Daha iyi olmak istiyorum. Ama asıl buna can attığım içindir ki 'hastalıktan daha kötü olabilecek ilaçlar' dan korkuyorum."
"Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım."