iren
@irenv
47 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
kitabın dilini ve konusunu çok sevdim. elimde kalemle altını çizeceğim yerleri kaçırmamaya çalışarak bir çırpıda okudum. çok basit anlatımlı ama bir o kadar da kendi hayatıma, düşüncelerime ve beklentilerime dönüp bakmamı sağlayan bir kitap oldu. bazen bazı kitaplar okunmak için en doğru zamanı bekliyormuş gibi düşünüyorum. tatilde okurum diye yanıma almıştım okumaya bir türlü fırsatım olmadı. aylar sonra tam da düşüncelerimin inişli çıkışlı olduğu dönemde birden gözüme çarptı ve o kadar doğru zamanda okudum ki. yalnız olmadığım düşüncesi, herkesin kendi iç dünyasında olumsuz düşüncelerinin olması fikri, hayatta mutluluklar ve mutsuzlukların hep var olacağını hatırlatması iyi hissettirdi. belki başka bi zamanda okusam bu kadar beğenmezdim bilemiyorum. ama iki günde kitap bitirme hissini özlemiştim o açıdan da doyuma ulaştırdı.
beni dinlendiren, biraz kendime dışarıdan bakmamı da sağlayan, hayatımla ilgili atmam gereken adımları hatırlatan bir kitap oldu..
'duyguların yüzeye çıkmak için yolları var ve kötü duygularınızı sürekli engellerseniz, iyi duygularınızı da engellersiniz'
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
dili basit ve anlaşılırdı. betimlemeleri kolaylıkla zihnimde tasvir edebildim. özellikle kamelyaların suya birer birer düşüp suyun üstünde kıpkırmızı bir görüntü oluşturdukları bölümü sanki izlemiş gibiyim. ancak kitabın konusu biraz havada kalmış gibi geldi bana. yani evet bir resim yapmak için çıktığı yolculukta aradığı nüansı bulmasıyla bitiyor ama insani diğer duygulardan kendini soyutlayışını da kabullenemediğin için daha somut bir son bekledim sanırım. hislerini daha fazla görmezden gelemediğini, nami'ye aşık oluşundan birçok eser çıkardığını falan okumak beni daha tatmin ederdi sanırım.
veya nami'nin intihar etmesi ve hayalindeki o suyun üzerinde öylece duran kızı canlı görmenin beklediği hissi uyandırmamasına değinilmesini falan bekledim sanırım.
güzeldi ama mutlaka okunmalı diyemem.
'ikimizin arasında karmadan doğan ince bir ip vardı ve şiirin bir bölümünü de gerçekten yaşamıştık. karma da ipin ince olmasından rahatsız değildi. her şeyden önce sadece bir ip değildi. gökyüzünün içinden geçen gökkuşağının, tarla boyunca çöken sisin ve çiy tanelerinin üstünde parıldayan örümceklerin ipiydi. koparmaya çalışınca hemen kopardı ve her şeyi gölgede bırakacak kadar güzeldi. peki ya fırsatını bulur ve tıpkı bir su kuyusunun ipi gibi kalınlaşıp sertleşirse? böyle bir tehlike yoktu. ben bir ressamdım. o da sıradan bir kız değildi.'
isminden dolayı beklentim çok farklıydı kitaba dair. okumaya başladığımda önyargılarımı yıkmıştı, akıcı ve merak uyandırıcıydı ama yarısını geçtikten sonra bayağı bir sıkıcı olmaya başladı. yine merakla okudum bir noktada farklı bir şey olacak umuduyla ancak kitabın bir adamın uykusuz bir gecesinden ibaret olması beni yordu. yani sürekli bir şey olsun diye umarak okumaya devam ettim. ve kitap başladığından farksız bitti. 'ee sonra?' derken buldum kendimi. sürekli eşinden şikayetlenir halde olan ve "efendi'yi" takıntı haline getirmiş olan akademisyene de sinirlenip durdum okurken. kitap akıcıydı ve olayları zihnimde canlandırabiliyordum bu yanları çok güzeldi ancak isim ve olay örgüsü yeterli dengede değildi bence. olayların anlatılış şekli çok başarılı olsa da malesef içeriği (altını çizdiğim cümleler var ve çok güzel ifade edilmiş hisler olduğunu düşünüyorum) beklentimi karşılamadı.
başlarken isminden dolayı çok yakın gördüğüm kişilere güzel bir hediye olur diye düşündüğüm roman beni malesef yeterli tatmine ulaştırmadı.
