iren
@irenv
47 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
bazen kitapların okunmak için zamanını beklediğini düşünüyorum. 2021de okumaya başlayıp sürdürememiştim. geçtiğimiz hafta birden gözüme ilişti okumaya başladım ve içinde kayboldum. sanki raif ve maria'yla beraber yaşadım tüm o duyguları. yılbaşı gecesini ve ertesi gün olanları okumak günümüzde de nerdeyse yılbaşına denk gelmiş oldu benim için. her şey çok doğru zamanda ilerliyor gibiydi. maria raif'in duygularına karşılık vermeden ölecek diye o kadar korktum ki. yılbaşı gecesi uyumadan bir iki sayfa okuyayım diye elime aldım ve elimde bırakamadım. son 50-60sayfayı yatağın kenarına oturup bir çırpıda okudum. o kadar güzel anlatılmış ki bir insana karşı duyulabilen o büyük sevgi, bir kişinin bazen bir hayatın tümü olabilmesi, bir inancın burukluğunun bir ömre sirayet edebilmesi, bir insana olan kırgınlığın bütün insanlığa atfedilmesi... içime işledi resmen kitap. duyguların bu kadar gerçekçi anlatılmış olması çok güzeldi, oldukça da sürükleyiciydi. kitabı okuduğum an ve bana hissetirdiklerini anlatmak için doğru kelimeleri seçemiyorum belki de ama tam şu an okuyup bitirdiğim için mutluyum.
" 'şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum!' dedi. ' bu eksik sana değil, bana ait... bende inanmak noksanmış... beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana aşık olmadığımı zannediyormuşum... bunu şimdi anlıyorum. demek ki insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar... ama şimdi inanıyorum... sen beni inandırdın... seni seviyorum... deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum..."
bir günde okudum dinlenmelik bir kitaptı benim için. çevirisinden midir bilemem ama dili çok basitti. yazarın, eski şairlerin eserlerini kaleme aldıkları yerleri görmek amacıyla çıktığı seyahatte uğradığı yerlerle ilgili kısa kısa yazdığı yazılardan ve şiirlerden oluşuyor. çok etkilemedi beni.
'bugün anne öldü.' şeklindeki giriş çevirisinin çok konuşulmuş olmasını merak ederek başladım kitaba. ilgili girişle alakalı çeviriler üzerine makale bile okudum ve görece iyi şekilde çevrililmiş olduğu görüşüne katılıyorum sanırım. sürükleyici ve bir o kadar içine çeken bir kitaptı bence. mersault'u yer yer anlayıp yer yer de ondan nefret edip duygusuz olduğu için onu suçladım. hikayenin içine oldukça çekti açıkcası. karakterin ne zaman böyle bir adam olduğunu neyin onu bu hale getirdiğini çok merak ettirdi, hikayenin öncesi ve sonrası üzerine kendimce birçok senaryo düşündürttü. kitabı bitirmek için sabırsızlandım da keza.
dünyanın anlamsızlığına yaklaşımı tuhaftı mersault'un; duygulardan neredeyse kendini soyutlamış olmasına rağmen ölme ihtimali arttığında hayatta kalmak istiyor oluşu da beni şaşırttı açıkcası. dünyanın anlamsızlığının içinde bir de duyguları hissederek yaşamak mı daha zor acaba, belki de doğru olan karakterin yaklaşımıdır. hayat anlamsızsa neden bir şeyler için üzülünür ki aslında? ne için yaşadığımız sorusunun kafamı kurcalayıp hayat amacı gerektiği fikrine vardığım bir çıkmaz döneminde karakterle oldukça fazla çeliştim ama ikimiz de anlamsızlıkta hemfikirdik gibi...
-ayça sezen çevirisinden okudum ve ısrarla 'cüppe' yazmış olmasına aşırı sinir oldum. bir an tereddüt edip de tdk'ya bakmamış oluşu rahatsız etti.
