iren
@irenv
47 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
kitaba başlama sebebim geçen yaz okuduğum bir tweetti. bu kitabı okuduktan sonra ağaçları dinlemeyi öğrendiğinden bahsediyordu. çok spiritüel bir beklenti oluşmuş bende o nedenle.
kitabın ilk bölümünde de bir ağaç şöyle konuşabilir bizimle; 'yaşamak kolay değil, yaşamak zor değil. bunlar çocuksu düşünceler. bırak konuşsun içindeki tanrı, o zaman susacaklar. yolun senin anandan ve yurdundan uzaklaştırdığı için endişelisin. ama attığın her adım, her yeni gün seni anana yaklaştırır. orası ya da şurası değildir yurdun. yurt ya içindedir ya da hiçbir yerde.' gibi kısımları okuduğum an ağaçlar ve aforizmalar okuyacağımı sanmıştım ki sanırım öyle olmasını tercih ederdim. ağaçları anlatıyor ama daha çok dinlemek isterdim sanırım ağaçların söylediklerini, kısacık hemen okuyup bitirilecek resimli bir kitap ama hayatıma dokundu diyemem tabi. güzeldi iyi geldi.
'ağaçları dinlemeyi öğrenen, ağaç olmayı arzulamaz artık. kendisi dışında başka bir şey olmaya arzulamaz. yurt budur. mutluluk budur.'
bazen kehanetlerin susmasını isterken hiç karanlıkta kalmayacağını sanırsın bazen de karanlıkta kalmayı umarsın. ben kitabı okurken paul'un içinde bulunduğu duruma üzüldüm sıkça ama bir yandan da var olan yeteneğin kudreti belki de kurtuluş olacaktı diye umarak okudum. başı ilk kitap kadar içine çekmedi beni ama sonları etkileyiciydi. seriyi bir an önce bitirmek istiyoruum.
sürekli okumaya niyetlendiğim bir seriydi sonunda ilk kitabını okudum. o kadar akıcı bir dili var ki dune gezegenini tamamen gözümde canlandırabildim (filmini izlemiştim ama çok hatırlamıyorum) sürekli kitap okumak için vakit ayırmaya çalıştığım bir süreç oldu. kendimi 10-15yıl öncesinde lisede game of thrones serisini okuduğum günlerde gibi hissettim resmen. uzun zamandır bu kadar merakla bir bilimkurgu roman okumamıştım. yazarın yarattığı evrenin tüm detaylarını bu kadar etkileyici bir şekilde tasvir etmiş olması çok çok başarılı zaten. benim yorumum kendime okuduğum kitaplara dair düşüncelerimi hatırlatacak notlar niteliğinde olduğu için kitaba dair hayranlığımı telaşlı bir dille bu kadar ifade edebildim.
bazen kitapların okunmak için zamanını beklediğini düşünüyorum. 2021de okumaya başlayıp sürdürememiştim. geçtiğimiz hafta birden gözüme ilişti okumaya başladım ve içinde kayboldum. sanki raif ve maria'yla beraber yaşadım tüm o duyguları. yılbaşı gecesini ve ertesi gün olanları okumak günümüzde de nerdeyse yılbaşına denk gelmiş oldu benim için. her şey çok doğru zamanda ilerliyor gibiydi. maria raif'in duygularına karşılık vermeden ölecek diye o kadar korktum ki. yılbaşı gecesi uyumadan bir iki sayfa okuyayım diye elime aldım ve elimde bırakamadım. son 50-60sayfayı yatağın kenarına oturup bir çırpıda okudum. o kadar güzel anlatılmış ki bir insana karşı duyulabilen o büyük sevgi, bir kişinin bazen bir hayatın tümü olabilmesi, bir inancın burukluğunun bir ömre sirayet edebilmesi, bir insana olan kırgınlığın bütün insanlığa atfedilmesi... içime işledi resmen kitap. duyguların bu kadar gerçekçi anlatılmış olması çok güzeldi, oldukça da sürükleyiciydi. kitabı okuduğum an ve bana hissetirdiklerini anlatmak için doğru kelimeleri seçemiyorum belki de ama tam şu an okuyup bitirdiğim için mutluyum.
" 'şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum!' dedi. ' bu eksik sana değil, bana ait... bende inanmak noksanmış... beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana aşık olmadığımı zannediyormuşum... bunu şimdi anlıyorum. demek ki insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar... ama şimdi inanıyorum... sen beni inandırdın... seni seviyorum... deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum..."
bir günde okudum dinlenmelik bir kitaptı benim için. çevirisinden midir bilemem ama dili çok basitti. yazarın, eski şairlerin eserlerini kaleme aldıkları yerleri görmek amacıyla çıktığı seyahatte uğradığı yerlerle ilgili kısa kısa yazdığı yazılardan ve şiirlerden oluşuyor. çok etkilemedi beni.
