Kara bir irin akıyor
öpünce o yıkılmış gülüşünden çocukların.
Kara bir salgıdır çünkü büyük
serüvenler ve çocukların soluk alışları da.
Ürker herkes üşümüş bir anahtar olagelmekten
bir çocuğun şehri çarpar yüzümün varoşlarına.
Ahmed ArifŞiir
Yangınlar,
Kahpe fakları,
Korku çığları
Ve irin selleri, aç yırtıcılar,
Suyu zehir bıçaklar ortasındasın.
Bir cana, bir başa kalmışsın vay vay!
Pusatsız, duldasız, üryan
Bir cana bir de başa
Seher vakti leylim - leylim
Cellat nişangahlar aynasındasın.
Oy sevmişem ben seni...
Antik, mitolojik ve çatlamış bir heykelim, irin akıyor benden,
içimin semasında, martılar kamikazeyî uçuşlar
yapıyor...
(Rüya) 24.05.2026
(Lilith her şeyi devirmişti.
Kanlar içindeydi.
Taraftarlarının -özgür kadınların- önünde zafer dansını gerçekleştirmiş, yıllardır inkâr edilen kudretini bütün insanlığa kabul ettirmiş,Bir ata olarak cinsini özgürleştirmeyi başardı.
Gözbebekleri kıpkırmızıydı.
Çocuk yavaşça Lilith’in yanına geldi.
Etraflarında onları izleyen yüzlerce insan vardı.
Hayranlıkla
Samimiyetle
bakıyorlardı.)
Lilith:Artık karanlığın hükümetini kurabilirim sevgilim.
(Çocuk bir anda Lilith’i kolundan çekip kendine yaklaştırdı ve öpüşmeye başladılar.
İlk defa çocuk baskın çıkıyordu.
Lilith ısırıyor,
Bastırmaya çalışıyor,
Ancak yaralayamıyordu.
Sanki içindeki bütün karanlık çözülüyordu.
Lilith’in bedeninden irin gibi koyu bir karanlık akmaya başladı.
İçindeki cinayet arzusu,
Yıkım isteği,
Kötülük tutkusu çığlık atarak can çekişiyordu.
annem
gecenin en karanlık yerinde otururdu
yüzünde yüzyıllardır susmuş kadınların gölgesi
ellerinde taş değirmenlerin sabrı vardı
dünya yıkılsa ses çıkarmazdı da
çocuklarından biri öksürse
içindeki bütün dualar ayağa kalkardı
biz zorlukları
bir kader ayeti gibi ezberledik onun dizlerinin dibinde
damdan düşen yağmurun sesini
boş tencerenin yankısını
çatlamış duvarlardan içeri giren kışı
annemin sessizliğinde dinledik yıllarca
bizim burada anneler
biraz topraktır
biraz mezar taşı
biraz ağıt
biraz kurumuş nar ağacı
ömürleri tandır dumanına karışmış eski bir ilahi gibidir
annemin saçlarına erken çöktü kar
çünkü bazı kadınlar yaşlanmaz
azar azar ölür
gün doğmadan kalkardı
henüz horozlar bile uyurken
o, buz tutmuş avluda su taşırdı
parmakları çatladığında
kan değil
sanki yıllardır sakladığı bir yoksunluk
akardı içinden irin irin
sonra geçerdi tandırın başına
bir eylül günü
saçlarımda kırgın nehirler
rüzgarın dudağında kawa ruhlu bir sızı
sarı okyanusunda Mezopotamya’nın
tutuşturdu anızları
ve sardı her yeri yeşil alevler
kibrin dehlizlerinde gri bir koku
yeşilimsi irin sularında
ürkek kurbağalar
I.
her güz bitimi
düş tacirlerine satılırken alın teri
gördüğü her Arabi kelimede dualar okurken babam
anladım suyun ve sessizliğin kudretini
burçak tarlalarının sarı okyanusu kuruduğunda