IRMAK
@irmak_kkk
Bibliyofil
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitapta toplumun aslında ne kadar korkunç duygulara sahip olabileceği gösterilmiş. Yaptığınız kısa süreli bir iyilik, anlık bir tebrikten sonra hayatınızı kabusa çevirebilir.
Ana karakterimiz siyahi biri olan Henry’dir. Henry, Dr. Tresscott’un yanında çalışır. Yaptığı iş dışında şık giyinir ve insanlar “Bu gerçekten o mu?” diye sorgular. Kitabın başlarında onu oldukça naif biri olarak görürüz.
Olayların başladığı kısımda Tresscott’un evi yanar. Henry, Tresscott’un oğlunu kurtarırken yüzü yanar ve tanınmaz hâle gelir. Bu büyük bir kahramanlıktır; fakat toplum tarafından kısa süreli takılan “kahramanlık pelerini”, zamanla nefrete ve dışlanmaya dönüşür. Kasabada onu istemezler, hatta iblis olduğunu düşünürler.
Beni en çok rahatsız eden kısım ise Henry’nin yüzü yandıktan sonra ondan sanki bir insan değil de bir cisimmiş gibi bahsedilmesidir. “Şey” gibi ifadeler kullanılır ve kitabın başında renkli kişiliğiyle öne çıkan karakterimizi artık konuşurken bile görmeyiz.
Ayrıca Tresscott’u da takdir ettim; minnet duygusuyla Henry’e sahip çıkar.
Kitapta Henry’nin iç dünyasından biraz daha bahsedilebilirdi. Yazarın, okura Henry’nin duygularını yeterince geçiremediğini düşünüyorum.
Son olarak, insan her şeyi kendi için yapmalı.Vicdanen rahat olmalı ve merhamet duygusuyla hareket etmelidir. Çünkü toplum, çoğu zaman bu duygulardan yoksundur.
Reklam
Kitap, yaklaşık ilk 200 sayfasında katedralden ve çevresindeki yapılardan bahsediyor. Victor Hugo’nun bu kitabı yazma amaçlarından biri katedrali ve gotik mimarisini korumak olduğu için bu durumu olağan karşılıyoruz.
Olaylar, Esmeralda ve ona aşık olan üç erkek arasında şekilleniyor: Frollo, Quasimodo ve Phoebus.
Frollo: Kendisi Esmeralda’ya karşı sapkın bir aşk besler. Burada gördüğümüz sevgi değil, takıntıdır. Esmeralda’yı ölüm ve kendisi arasında seçim yapmak zorunda bırakır. Frollo, Esmeralda’ya “görünüşün Tanrı’dan daha cezbedici” der; yani Esmeralda için dinini bile geri plana atar.
Phoebus: Esmeralda ne yazık ki Phoebus’tan hoşlanır; bu yüzden de başına birçok felaket gelir. Phoebus ise kendi çıkarlarına önem veren, bencil birisidir.
Quasimodo: Toplum tarafından çirkin olduğu söylendiği için dışlanmıştır. İnsanlardan uzak durur. Katedralde büyüdüğü için sağır olmuştur. Esmeralda’yı saf bir sevgiyle sever, karşılıksızdır ve onun için fedakârlıklar yapar. Esmeralda’nın duygusal ve fiziksel olarak zarar görmesini istemez.
Bu kısımdan sonrası SPOILER içerebilir:
En çok üzüldüğüm kısım, Esmeralda’nın annesini bulduğu ama çok kısa süreli hasret giderebilmeleriydi. Çünkü Esmeralda (bu kısımda çok sinir oldum) Phoebus’u gördüğü için saklandığı yerden çıkıyor. Maalesef asılıyor. Quasimodo, Esmeralda asılırken uzaktan seyrediyor; Frollo’nun işin içinde olduğunu anladığında ise onu itiyor. Quasimodo’nun Frollo’ya fazla tepki vermemesini, ona duyduğu minnettarlık ve sadakat ile açıklayabiliriz; çünkü Frollo, onu kimse kabul etmese bile evlat edinmişti. Quasimodo iki kişinin ölümüne bakıp “İşte her şeyim” diyor. Maalesef, her şeylerini kaybettikten sonra Quasimodo’nun hayatta kalma amacı kalmıyor.
Bazı insanlar neden somurtkan, kötü ve acımasızlar. Oysa insan kendi ruhunu ferahlatmak için iyilik yapmalı güler yüzlü olmalı. İsmimiz bir mezar taşında yazdığında insanların bizim için üzülmesi, bizi güzel hatırlamalarının ne kadar da önemli olduğunu gösteren bir kitap. Ayrıca biraz ürperten, sonuyla da gülümseten tam da yeni yılda okumalık çok hoş bir kitap. 
Charles Dickens
Charles Dickens
"Sakın tepenize bir sırça köşk kurmayınız ama günün birinde böyle bir sırça köşk kurulursa, onun yıkılmaz, devrilmez bir şey olduğunu sanmayın. En heybetlisini tuzla buz etmek için üç beş kelle fırlatmak yeter."
Hayvan-insan çok ilginç bir tabir. Konu genel olarak okuyucuyu sürüklüyor. Aslında sizlere kitapta ilgimi çeken bir kaç kısımdan bahsetmek istiyorum.
Ana karakterimiz Prendick Huxley'nin önderliğinde biyoloji araştırmaları yaptığını söylüyor. Ve dipnot da şu belirtiliyor:
Sir Julian Sorell Huxley (22 Haziran 1887-14 Şubat 1975) İngiliz evrimsel biyolog ve enternasyonalist. 1929-1930 yılları arasında, H.G. Wells ve oğlu G. P. Wells ile birlikte, "The Science of Life" kitabını yazmıştır.
"Hayatımda hiç bu kadar hayvana benzeyen insan görmemiştim. Evet Prendick'in gittiği ada Doktor Moreau'nun adası ve burada hayvanları insana dönüştürme deneyi yapılıyor. Ama ne kadar başarılı olsalarda huylu huyundan vazgeçmez diye bir tabir vardır bu hayvan-insanlar da zaman geçtikçe eski yaşantılarını hayvani özelliklerini hatırlıyorlar.
Reklam