...Çünkü hayatın tecrübeleri gösterdi ki benimle diğer insanlar arasında korkunç bir uçurum var.Anladım ki olabildiğince susmalı ve fikirlerimi kendime saklamalıyım.
Sorunu kendinde görmeye başlamak ölümcül bir alışkanlıktır,kendi kendinin kurbanı olmuşsundur.İşin kötüsü en yakınındakiler bile bunu fark ettiklerinde sana acımasız olmaktan,hakkını yemekten çekinmezler.Ne yaparlarsa yapsınlar onları suçlamayacağını bilmelerinin rahatlığındadırlar.
İyilik bu evrende henüz keşfedilmemiş yerler kadar uzaktaydı.
İyilik artık kimselerin konuşmadığı arkaik bir dilden kalma,manası çoktan unutulmuş bir sözcüktü...
Çok saçma değil mi?
Vücudumuzu bu şekilde yargılıyor olmamız.Bizi bunca zamandır hayatta tutan şeyi lanetlememiz.
Tüyleri sararıp solmuş olsa bile serçelerin kanatlarından rahatsız olduğunu hiç sanmıyorum.