Hayatım bitmeyen, değişmeyen bir gece yarısıydı. Benim için her zaman gece yarısı olması bir gereklilikti. Peki nasıl oluyordu da gece yarısının ortasında güneş doğuyordu?
...ondan uzak kalmak, katlanabileceğim şeylerin sınırındaydı artık...Fakat aldığı her nefese, konuştuğu her kelimeye hala tutunuyordum...Sanki zihnimin yerçekimiymiş gibi, düşüncelerimin büyük çoğunluğu onun etrafında dönüp duruyordu.