Şimdi şöyle İrv'in Yalomdan okuduğum üçüncü kitap bu aslında oldukça akıcı kitap. Bir çok farklı hayatlarin İrv'e gelip aldıkları terapilerden oluşan bir eser.guzel mi ? İnsana bir şey Katar mi? Evet katar. Belki kendinen bazı parçalar bulabilir her okur.
Kitaptaki sorun şu. Umutsuzluk.
İnsanların farkındalıklarını açıyor tespitleri ile ama insanlarda umutsuzluk kalıyor kendisi herhangi bir dine mensup olmadığı için hiçbir motivasyon bir umut vermiyor.
Hayatın en can alıcı sorusuna ölümden sonra sadece bir ışığın sönmesi mi gibi sorulara sadece başını sallıyor.
Günaydın nerede Aslında bu tarz duydum korkularını yenmek için yaratılmış bir metafor bir inanç olarak görüyor.
Bunu tabii ki bu şekilde burada biz kanatlayacak değiliz ama durum bu.
Kitapta güzel hikayeler var Yani hiçbir güzel değil aslında hepsi acıdan kaynaklı hikayeler ama ders çıkarılabilir çoğu şeyden.
Ama kitaptaki sorun umutsuzluk bu yüzden birliğine önerirken kitabı bu şekilde ancak önerebilirim.
Her mevsimin bir zamanı var…
Doğmanın zamanı bir var, ölmenin bir zamanı …
Yaşadığı acılara dayanamayan Marily artık önümü arzular olmuştu.
Yaşadığı acıyı görmek Irvin’i kahretse de onu biraz daha görebilmeyi umut eder olmuştu…
15 yaşından beri o, dünyasının en önemli insanıydı.Şimdi ise Marily 87, Irv 88 yaşındaydılar, hayatındaki en önemli insan yine oydu.
Hayatlarına dair değiştirmek isteyecekleri hiçbir şey yoktu. Ne var ki ölüm hiç olmadığı kadar yaklaşmıştı onlara; biri ölecek, diğeri onsuz kalacaktı.
Marily vahim bir hastalıkla boğuşuyordu. Yakında, çok yakında ölecekti.
Bazı gerçeklerin bir tesellisi yok, çok seven iki insanın ayrılmak zorunda olduğu gerçeğinin bir tedavisi de yok…
Artık vakit dolmuştu; Marily artık yoktu. 88 yaşında,Marily ‘i kaybetmiş olarak hayatına devam edecekti Irv. O artık sadece zihninde yaşayacaktı ve tabi kalbinde…
Sahi hangisi daha zordu? Ölmek mi yoksa geride kalmak mı?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Biyografi, otobiyografi türlerindeki kitapları okumaktan çok keyif alırım. Ölüm Kalım Meselesi de benim için öyle keyif aldığım bir kitap oldu. Irv ve Marilyn' in birbirlerinde olan saygıları, sadakatleri beni derinden etkiledi. Marilyn'in cesurca kararlar vererek kendi kelimeleriyle 'doğru zamanda ölmesi' herkesin yapabileceği türden bir şey değildi. Marilyn gittikten sonra Irv'ın yaşadıklarını tüm açıklığıyla anlatması, kitabın son bölümlerinde Marilyn'e yazdığı mektup beni çok etkiledi. Gözlerim dolarak okudum son bölümü. Dilerim herkesin hayatına böyle sadakati insanlar eşlik eder.
Ve dilerim tüm hayatımı, değiştirmek istediğim tek bir şey olmadan yaşayıp, bitirebilirim.
Bilge Ruh OPsikoloji /Psikiyatri
Ondan başka kimseye hayranlık beslemediğimi söylemiştim, yine söylüyorum: Yalom, gerçek bir bilge ve ben... o bilge ile ölmeden önce bir kez rastlaşmak, sohbet etmek isterdim. Meğersem benim bu dileğime dünyanın diğer ucundan başka biri daha sahipmiş ve o bu dileğini gerçekleştirebilmiş, Yalom anlattı. Kıskançlık ve imrenme duyguları içerisinde dünlerce gidip geldim, hâla da...
"Asıl iyileştiren ilişkidir," mottosuyla gerçekleştirdiği "burada ve şimdi terapileri" ile Yalom, öyle çok kayıp ve sancılı ruha dokunmuş ki... Bunlarla diğer psikoterapistler gibi övünmüyor, bilakis daha fazlasına dokunamadım diye içten içe kendini yıpratıyor. Bu son kitabıyla ben de yıprandım, hem de çok fazla. Yalom artık seans vermiyor; beyni ona veda etmeye çalışıyor. O bunu kabullenmiş gibi, ben ise henüz hazır değilim.
Bundan önceki "Ölüm Kalım Meselesi" eserinde de çok kötü olmuştum. 66 yıllık eşi Marilyn veda etmişti, Irv ise çok acı çekiyordu, hissettim. Gerçek bir sevgiyi Yalom çiftine kadar kimsede görmedim. Tek tanıdığım sevgi, onlara ait. Sahip oldukları o sadakat, benim için baş döndürücü, gerçek olamayacak kadar düşsel bir zarafet taşıyor. Başka bir sevgi göreceğimin umudunu da taşımayı uzun zamandır kaybettim. Her şey aşırı çıkarcı, maddesel: Ruh, düş, umut, merhamet, çoktan öldüler. Başımız sağ olsun. Geriye sadece Irvin Yalom kaldı.
Çok fazla psikoterapist, psikolog, danışman tanıdım. Tanıdım, iddialı aslında; onlar da kendilerine yabancıydı ki ben de tanıyamadım, sadece rastlaştık. Mesafeli, soğuk, ilişkiden uzak diyaloglarla ruha dokunmayı amaçladığını iddia eden cümleler çıkıyordu ağızlarından, yürekleri buz gibiydi. Ve çok, çok pahalı.
Kim, nerede, nasıl biri olduğu önemli değil; Irv'in de dediği gibi, samimiyeti ve sıcaklığı olan birkaç "Kalp Saati Muhabbeti" yeter
Bir hikaye oku kapat düşün ve diğer hikayeyi okuPsikoloji
Puan vermedi
Başlamak gerçekten her zaman zor bu kitabı yorumlarken bile nasıl başlasam diye düşünüp düşünüp bunaldım ve böyle direkt başlangıcı ‘başlayamamak’ problemi üzerinden yapıyorum şimdi kitabımıza geçelim.
Irv (yazar kendine böyle diyor) bu kitabı bence diyorum kendi ölüme bakış açısını ya da günlük hayatında ölümle karşı karşıya geldiğinde hangi fikirleri geliştirdiğini bizlere sunmak için yazmış. Kendisi 82 yaşındaymış. Kitap 10 öyküden oluşuyor. Genel olarak son öykü hariç yani kitaba asıl adını veren danışan haricinde diğer danışanların sevdiklerini kaybetmeleri ya da kendi ölümleriyle yüzleşmelerinde aldıkları danışmanlıkları kapsıyor. Kitabı çok hızlı bitirdim ve yalan söyleyemeceğim bir sindirememe durumu mevcut. Son okuduğum 2 kitapta ölümle ilgiliydi (bilinçli değil) ve bu üçüncü kitabı okurken ekstra zorlandığımı, sıkıldığımı hissettim. Yazar ayrıca bu hastaların seanslarını gerçekleştirme biçimini de detaylı olarak ele alıyor ve bu alanda bir kariyer düşünenlere kılavuzluk ediyor. Psikolojiye alttan alta ilgim olduğu için bu kısımlar beni sıkmadı açıkçası hikayeyi bölmeden hatta derinlik katarak sizi iyice odanın içine alıp sandalyeye oturtuyor. Yazarın son sözü kitap için o kadar güzel bir inceleme olmuş ki kitabı almayı düşenden varsa bir kitapçıdan son iki sayfayı okuyup kararını verebilir. Kitaba adını veren son öykü ‘düşünceler’ kitabının iki farklı hasta üzerindeki etkisini anlatıyor ve bolca o kitaptan alıntılar içeriyor. İçten içe kitaptan istediğimi de bulamadığımı hissediyorum. İtiraf ediyorum. Keşke kitabı bir anda okuyup bitirmek yerine ara ara açıp bir hikaye okuyup düşünerek okusaydım belki daha derin bir tat alabilirdim. Siz öyle yapın.
Irvin Yalom, son kitabı olduğunu belirttiği Kalp Saati’nde, bizleri alışılmışın dışında bir yolculuğuna çıkarıyor: Tek seferlik, bir saatlik terapi buluşmaları. Pandemi döneminin getirdiği kısıtlamalarla Zoom üzerinden gerçekleşen bu seanslar, fiziksel mesafenin ruhsal yakınlığa engel olmadığını zaten kanıtlıyor.
Yalom, sadece tek bir seansta bile bir insanla nasıl anlamlı ve gerçekçi 
Kalp Saati bir bağ kurulabileceğini ustalığıyla gözler önüne seriyor. Kitapta, eşinin vefatından sonraki yas süreciyle nasıl başa çıktığı, hastaları tarafından en çok merak edilen ve sorulan konu haline geliyor. Tam da bu noktada Yalom, klasik terapinin katı sınırlarını esneterek "kendini açma" kavramının önemini vurguluyor.
Genel kanının aksine, terapistin kendi kırılganlığını ve insani yanlarını danışanla paylaşmasının, iyileşme sürecinde ne denli önemli olduğunu bizzat kendi deneyimiyle ispatlıyor. Kendi sonuna yaklaşırken bile "Bir başkasının hayatına nasıl dokunabilirim?" sorusunun peşinden giden koca yürekli insan..
İyi ki sen İrv... (Her ne kadar veda gibi dursa da, kaleminin bizlerle kalmaya devam etmesini umuyorumm.)
Kalp Saati bir bağ kurulabileceğini ustalığıyla gözler önüne seriyor. Kitapta, eşinin vefatından sonraki yas süreciyle nasıl başa çıktığı, hastaları tarafından en çok merak edilen ve sorulan konu haline geliyor. Tam da bu noktada Yalom, klasik terapinin katı sınırlarını esneterek "kendini açma" kavramının önemini vurguluyor.
Genel kanının aksine, terapistin kendi kırılganlığını ve insani yanlarını danışanla paylaşmasının, iyileşme sürecinde ne denli önemli olduğunu bizzat kendi deneyimiyle ispatlıyor. Kendi sonuna yaklaşırken bile "Bir başkasının hayatına nasıl dokunabilirim?" sorusunun peşinden giden koca yürekli insan..
İyi ki sen İrv... (Her ne kadar veda gibi dursa da, kaleminin bizlerle kalmaya devam etmesini umuyorumm.)