Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hepimiz aslında bir böceğiz ama kendi kusurlarımız yerine başkalarının kusurlarına kanca taktığımız için antenlerimizin, sırtımızda kabuğumuzun olduğunu göremeyiz. Bir adam düşünün, hayatın yükü sırtında iken artık dünyaya o kadar yabancılaşıyor ki kendini bir sabah böceğe dönüşmüş olarak buluyor, şaka değil! O kadar yabancılaşıyor. Kim evinde böcek beslemek ister? Karakterimiz Gregor bu yabancılaşmanın ardından hayret edeceği yerde işini düşünüyor hatta ironiktir iş yerinden bir temsilci onun böcek olmasına hayret etmeyip neden işe gelmediği için hesap soruyor. Gregor bir böcek olarak sadece kendisine değil ailesine bile yabancılaşıyor, ailesi bir yerden sonra onu bir HİÇ olarak görüyor, dilini bile anlamıyorlar. Dediğim gibi hepimiz birer böceğiz! Ben bir böceğim. İnsan gibi, düzenbaz, çıkarcı, egolu bir omurgalı olmaktansa kendi çöplüğünde yaşayan, kimsenin dilini anlamadığı, bir hiç gözüyle bakılan bir böcek olmayı tercih ederim, daha etik hem de:) Kimse Gregor'u anlamadı ama ben anladım, kimse umursamadı ama ben umursadım, kimse dinlemedi ama ben dinledim... Herkesin sadece belirli yönlere evrilerek Dünya'yı mahvettiği bu gezegende ben de farklıyım, ben de her sabah kabuslardan uyanan, anlaşılmayan, umursanmayan, dinlenilmeyen bir böceğim!
Çalışmaktan bitmiş, yorgunluktan tükenmiş bu ailede kimin Gregor ile gereğinden fazla ilgilenecek vakti vardı ki?
Ve kısa bir süre sakin ve zayıf bir şekilde nefes alarak öylece kaldı, sanki o her yanı kaplayan sessizliğin gerçeği geri getirmesini ve her şeyin normale dönmesini bekler gibiydi