İsmet
@ismet__
14 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Bir insanı diğeri için var kılan, karşısındakinin kendisiyle kurduğu anlam bağıdır.
İhtiyar esir sevincinden bayılmıştı. Kendine gelince oğlu ona,
- Ben karaya cenk için çıkıyorum. Sen gemide rahat kal,dedi.
Eski kahraman kabul etmedi:
- Hayır. Ben de beraber cenge çıkacağım.
- Çok ihtiyarsın baba.
- Fakat kalbim kuvvetlidir.
- Rahat et! Bizi seyret!
- Kırk senedir dövüşe hasretim.
Oğlu:
- Vurulursun! Vatana hasret gidersin!
diye onu gemide bırakmak istedi. Kara Memiş, o vakit, birdenbire gençleşmiş bir kaptan gibi doğruldu. Duramıyordu. Kalkan, kılıç istedi. Sonra geminin kıçında sallanan sancağı göstererek:
- Şehit olursam bunu üzerime örtün! Vatan al bayrağın dalgalandığı yer değil midir?.. dedi.
...
Bir duruşu olmalı insanın, bir bakışı,
bir anlayışı, bir aşkı, bir davası olmall.
hiçbirşey söylemeyen sözlere varmak için
herşeyin sonuna kadar söylenmesi gerekti
İnsanların yaşama hakkı ve imkânı, fizik dünyanın kaçınılmaz zorlamaları yüzünden değil, düşünceler ve kabuller dünyasının gerekleri yüzünden doğar.