Mustafa İsmet Başboğa
@ismetbasboga
Muhacir/Vicdan ve merhamet kutbuna hicret ediyorum.
Reklam
Savaş ve OnurEdebiyat
Bunun üzerine Baba ayağa kalktı.Şimdi onun baldırına yapışma sırası bendeydi,ama Baba bir silkinişte elimden kurtuldu,bacağını çekti.İri gövdesi,ayışığını kapatmıştı.
"Bu adama bir şey sormanı istiyorum,"dedi.
Kerimle konuşuyor ama doğruca Rus askere bakıyordu.
"Utanma duygusunun nerede olduğunu sor."
İkisi konuştular.
"Savaştayız, diyor.Savaşta utanma olmaz-mış."
"Yanıldığını söyle.Savaş onuru ortadan kaldırmaz.Tam tersine,barış zamanından çok daha fazla onur gerektirir."
Donup kalmıştım. Bu kadar basit bir şeyi neden akıl edememiştim? Dudaklarım kıpırdadı, ama hiç ses çıkmadı.Aynı gece, hem yazmanın temel hedefinlerinden birini,ironiyi öğrenmiştim,hem de en büyük tuzaklarından birini: tutarsızlık.
Ey katı yürekliler, hastaların ağrıdan yataklarında acıyla kıvrandığı evlerin, talihsizlerin günlerini umutsuzca geçirdiği hapishanelerin, dilencilerin dilendiği kapıların, üzerinde yabancıların yattığı yolların, önünde dulların ve yetimlerin gözyaşı döktüğü mezarların bulunduğu köylere ve kentlere tepeden bakın.Burada tembellik, avarelik ve rahat içinde, tarlaları hasatının ve bağların üzümünün tadına vararak yaşıyorsunuz.Hasta olanı ve hapishanedekini ziyaret etmiyor; ne aç olanı doyuruyor, ne yabancıya kalacak yer veriyor ne de yas tutanın ferahlamasını sağlıyorsunuz.Hiç değilse elinizdekilerle tatmin olup,dedelerimizden yağmaladıklarınızla yetinseydiniz! Ellerinizi, başını uzatan bir yılan gibi uzatıyor, dulun emeğini sömürüyor, yaşlı çiftçinin deposunu soyuyorsunuz.
Reklam