Sevgini kiçik qəlbində hiss etməyən bir ruh, zamanla boşluğun üstündə dünya yaratmağa çalışanda, qarşılaşdığı ilk tərəddütdə o dünyanı necə çökdüyünü görəcək.
Bəzən sadəcə bir anlıq səssizlikdə, heç fərqində olmadan, avtobusda düşünərkən anlayırsan ki, özünü dəyərli gördüyün qədər varsan bu dünyada. Layiqli olmaq, əvvəlcə layiq olduğunu qəbul etməklə başlayar və mərkəzə qoyduğu zaman insan özünü, qayğısını hiss edər ruh. Əsl sevgi isə özünə yönəltdiyin qayğıdan doğan günəş kimi isidər ruhunu.