Puan vermedi
Çok sevdim adına aldanıp da yaz dizisi uçarlığında zannetmeyin. Kalbe bıçak gibi saplanan bir hikaye.
.
Natalia 12 yıllık ayrılığın sonunda evine, Barselona‘ya döner. Uzak kaldığı yıllarda annesi ölmüş, babasıyla hiç iletişim kurmamış, erkek kardeşi ve görümcesi ile de bir iki kez buluşmuştur. Onun dönüşü ile beraber aile fertlerinin hikayesini dolayısıyla da aile geçmişlerini öğrenir okuyucu.
.
Doğrusu ben her bir kişinin hikayesini merakla ve keyifle okudum.Silvia ‘nın dansı bırakmasına , Lluis’in ailesi tarafından görülmeyişine , Patricia ‘nın yalnızlığına ve yoksulluğuna, en çok Joan Miralpeix’in şiddet dolu çocukluğuna üzüldüm.
.
Ama en çok gözaltı ve işkence sahnelerinde nefesim kesildi.Adeta 1980 darbesi romanlarını okuyormuşum gibi hissettim
.
Edindiğim bilgiye göre bir üçlemenin parçasıymış Kiraz Mevsimi .Umarım devamı da yayınlanır.
.
Çok sevdim.İspanyol edebiyatını sevenlere sevgiyle tavsiye ederim
Miguel de Cervantes, modern romanın öncüsü ve ilk büyük başyapıtı kabul edilen bu devasa eserde, şövalyelik romanları okuya okuya aklını yitiren ve kendi hayal dünyasında yaşayan asilzade Alonso Quijano’nun, namıdiğer Don Quijote’nin (Don Kişot) trajikomik maceralarını anlatıyor. Yanına sadık şövalyesi Sancho Panza’yı da alarak yel değirmenlerine, koyun sürülerine ve adaletsizliklere karşı amansız bir savaşa girişen kahramanımız aracılığıyla Cervantes; dönemin İspanyol toplumunu, çökmekte olan feodal değerleri ve insan doğasının çelişkilerini muazzam bir mizah ve hicivle masaya yatırıyor.
İdealizm ile realizmin, delilik ile bilgeliğin ebedi çatışmasını iki ciltlik bu muhteşem külliyatta işleyen yazar; okura hayallerinin peşinden gitmenin hem gülünç hem de ne kadar asil bir eylem olduğunu gösteren, yüzyılları aşan zamansız bir insanlık aynası sunuyor.
Kitabın içeriği ilginç. Yani cümlelerin virgüllerle bağlanması dikkatimi çekti. Çağdaş İspanyol Edebiyatını bende önemli kılan bir eser. Betimlemeler gayet başarılı. Kitabı bitirirken beklemediğim bir duygu uyandı bende. Tanrı'nın uyuşturucu olarak verdiği o sevginin doğurduğu umut hissi
Herkese Merhaba
Bugün sizlere 
Júlia Peró kaleminden 
Karınca Kokusu kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 177 sayfalık bir kitap🩷
Eğer hazırsanız, sizi bir apartman dairesinin dört duvarı arasına, o tekinsiz dünyaya götürmek istiyorum.
•Romanın merkezinde demans hastası, yaşlı bir kadın olan Olvido var. İspanyolca’da Olvido ne anlama geliyor biliyor musunuz? Unutuş ya da unutulma.
•Olvido için yaşlılık süslü bir emeklilik dönemi değil; bedenin taşımakta zorlandığı ağır bir hastalık. Annesinin ölümünden sonra dış dünyaya kapılarını tamamen kapatmış. Tüm dünyası; çocuk gibi boyama kitaplarıyla uğraşmak, huysuz kedisiyle didişmek ve temizliğe gelen genç kızın yolunu gözlemekten ibaret...
•Eskiden her şeyi bilen o entelektüel kadının, şimdi bir çiçeği boyarken çizgileri taşırmamak için debelenişini izlemek içimi sızlattı. Üstelik zihninde sürekli dönüp duran, geçmişten bir kızın hayali var. Belleği döküldükçe gerçekle sanrı birbirine karışıyor.
"Annesinin bedeninde yaşayan görünmez karıncaları avuçlayıp yüzüme, göğsüme, kollarıma yaymıştım."
•Evi basan, komşuların fısıldaşmalarına sebep olan o çürük ve rutubet kokusu aslında fiziksel değil. O koku; yalnızlığın, terk edilmişliğin ve annesinden devrolan o kaçınılmaz yaşlılık mirasının kokusu... Karıncalar evi ve hafızasını kemirirken, Olvido aslında annesinin kaderini sırtlanıyor.
"Doğdun ve artık yaşamak için çok geç."
•Zamanın, derisini sürte sürte onu nasıl bitap düşürdüğünü anlattığı o bölümden bu sarsıcı cümle hafızama kazındı.
•İspanyol şair Júlia Peró’nun bu ilk romanına, duru anlatımına ve muhteşem çevirisine tek kelimeyle bayıldım. Kitap akıp gidiyor ama bıraktığı tortu çok ağır.
Yazarımızın kalemine sağlık🩷
Okumayı ihmal etmeyin
im t u b i s ʚĭɞ
Júlia Peró kaleminden Karınca Kokusu kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 177 sayfalık bir kitap🩷
Eğer hazırsanız, sizi bir apartman dairesinin dört duvarı arasına, o tekinsiz dünyaya götürmek istiyorum.
•Romanın merkezinde demans hastası, yaşlı bir kadın olan Olvido var. İspanyolca’da Olvido ne anlama geliyor biliyor musunuz? Unutuş ya da unutulma.
•Olvido için yaşlılık süslü bir emeklilik dönemi değil; bedenin taşımakta zorlandığı ağır bir hastalık. Annesinin ölümünden sonra dış dünyaya kapılarını tamamen kapatmış. Tüm dünyası; çocuk gibi boyama kitaplarıyla uğraşmak, huysuz kedisiyle didişmek ve temizliğe gelen genç kızın yolunu gözlemekten ibaret...
•Eskiden her şeyi bilen o entelektüel kadının, şimdi bir çiçeği boyarken çizgileri taşırmamak için debelenişini izlemek içimi sızlattı. Üstelik zihninde sürekli dönüp duran, geçmişten bir kızın hayali var. Belleği döküldükçe gerçekle sanrı birbirine karışıyor.
"Annesinin bedeninde yaşayan görünmez karıncaları avuçlayıp yüzüme, göğsüme, kollarıma yaymıştım."
•Evi basan, komşuların fısıldaşmalarına sebep olan o çürük ve rutubet kokusu aslında fiziksel değil. O koku; yalnızlığın, terk edilmişliğin ve annesinden devrolan o kaçınılmaz yaşlılık mirasının kokusu... Karıncalar evi ve hafızasını kemirirken, Olvido aslında annesinin kaderini sırtlanıyor.
"Doğdun ve artık yaşamak için çok geç."
•Zamanın, derisini sürte sürte onu nasıl bitap düşürdüğünü anlattığı o bölümden bu sarsıcı cümle hafızama kazındı.
•İspanyol şair Júlia Peró’nun bu ilk romanına, duru anlatımına ve muhteşem çevirisine tek kelimeyle bayıldım. Kitap akıp gidiyor ama bıraktığı tortu çok ağır.
Yazarımızın kalemine sağlık🩷
Okumayı ihmal etmeyin
im t u b i s ʚĭɞ
Evet
cok bu tur ask romani okumasam da cok yaz hissettiren bir kitapti ama cok uzatildigini dusunuyorum kitabin sonlarina dogru. onun disi yilin tam bu zamanlarinda umutlu romantikler (yani ben) gayet okuyup begenebilir. he bir de kitap slow burn o kismini da cok begendim eger slowburn sevmiyorsaniz baska kitaplara sans vermenizi oneririm.
Puan vermedi
Miguel de Cervantes Saavedra- Don Quijote (asıl adı, La Miguel de Cervantes Saavedra- Don Quijote (asıl adı, La Mancha’lı Yaratıcı Asilzade Don Quijote) ilk modern roman türü olarak kabul edilir. 17. yy.’da yazılmış İspanya’da geçen ve olay örgüsü epeyce zengin bir kurgu. Cervantes bu romanı, İspanya’da o dönem popüler olan ancak giderek klişeleşmiş şövalye romanlarını hicvetmek için yazmış. Bu yüzden hem eğlenceli hem de absürt bir kurgusu var.
İspanyol Barok edebiyatının Batı edebiyatına kazandırdığı önemli türlerden biri olan pikaresk roman türüyle de ilişkilendiriliyor. İspanyolcada “serseri, haylaz” anlamına gelen “picaro” kelimesinden türetilen bu tür romandaki -Sancho Panza karakteri gibi- toplumun alt kesimlerinden gelen ve hayatta kalma becerisi yüksek kurnaz karakterlerin maceralarını konu alıyor.
Vladimir Bartol “Edebiyat Dersleri” adlı kitabında Cervantes’i yerden yere vurmuş. İspanyol yazarı “İspanya’yı yeterince tanımamakla suçlamış ve Cervantes’i Shakespeare ile bir tutanlara da ironik bir gönderme yaparak “Don Quijote, Kral Lear’ın seyisi olabilir ancak, hem de başarılı bir seyis.” yorumunu yapmış.
Eser yalnızca bir macera romanı değil; delilik ile bilgelik, idealizm ile gerçeklik algılarını sorgulayan felsefi bir eser. Birçok romana konu edilen “yel değirmenlerine saldıran adam” imgesi, günümüzde hala sembolik olarak kullanılmaya devam ediyor.
Romanın merkezinde yer alan ve kendine Don Quijote adını veren taşralı soylu Señor Alonso Quijano, okuduğu şövalye romanları ile gerçeklik algısını yitirir ve dünyayı bir şövalyenin kurtarabileceğine inanarak maceralar yaşamaya başlar. Yaveri köylü Sancho Panza ve atı Rocinante bu romanda unutulmaması gereken isimler. (Bilgi yarışmasında filan çıkarsa diye burada dursun da unutmayayım )
#donkişot