Aşk bir noktadan sonra yaşanan bir şey olmaktan çıkıyor, yerini hatırlamaya bırakıyor. İnsan artık karşısındaki kişiye değil, onunla kurduğu iç dünyaya tutunuyor. Gerçek kişi zamanla değişiyor, uzaklaşıyor hatta hayatın içinde akıp gidiyor ama zihindeki hâli sabit kalıyor. Daha erişilmez, daha pürüzsüz, neredeyse daha gerçek bir hâle bürünüyor. Ortada artık canlı bir ilişki yok; onun tortusu, yankısı, izi var....