Aşkın esamesi kalmadı yüreğimizde. İhtiras, kin, düşmanlık, zulüm, fesatlık, ikiyüzlülük, riya, açgözlülük, israf, tabiata duyarsızlık, bönlük, gurur ve nefret; daha bin çeşit melanetle kuşatılmış vaziyetteyiz.
Neşeyi saçıp savurmak gerekir, onu israf etmemenin tek yolu budur. Nihayetinde zaten yok olup gidecektir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Artık israf yok.
Hayatı biraz da kendin için yaşa.
Değmeyen insanlar için
yıllarını zaten fazlasıyla harcadın.
Mürşitler der ki, içinde Allah'ın adı olmayan bir nefes israf edilmiş bir nefestir. Bu kıymetli hayatın ne kadarını çarçur ettim, hülyalara verdim, teşvişlere boğdum, saçma yahut zehirli düşüncelerle doldurdum? Ben de dünya hayatının kırıp geçirdiği bir kişi olarak mı yazılacağım? Månådan yoksun, yani yaşanmamış hayata sahip bir kişi... Yoksa hālā bir ümit ışığı var mı? Uçup giden ateşböceğinin ardında bıraktığı ışık izi kadar olsun...
Sevgi de, aşk da bir imtihandır ki, sıklıkla birbirinin yerine geçip kalpleri yanıltır kızım. Hakikatte sevgiyle aşk arasındaki ilişki cömertlik ile israf, tutumluluk ile cimrilik arasındaki ilişki gibidir. Nasıl ki cömertliği aşan şeye israf, tutumluluğu aşan şeye de cimrilik deriz? Aşk dedikleri, sevginin bir adım ötesidir.
Yaşadığımız dünya iki toplumlu bir dünyadır: Biri infak toplumu yani İslam toplumu, diğeri ise israf toplumu, yani isyan yolunu seçenler...
