İsra
@israhacerr
istanbul
istanbul
17 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
- "Toparlayacak olursak, ölümden sonra ne olacağım? Açık ve net ol!"
+ "Her şey ve hiçbir şey."
- "Tam da beklediğim gibi! Bir çelişki. Bu numara hiç eskimiyor."
+ " Sen bir birey olarak, ölümle kendi sonuna varacaksın. Ama senin bireyselliğin; senin özün ve nihai varlığın değildir. Bireyselliğin, nihai varlığının sadece bir ifadesidir. Senin bireyselliğin bir kendinde şey değildir, sadece onun zaman boyutunda ortaya çıkan fenomenal biçimidir. Sonuç olarak bir başlangıcı ve sonu vardır. Senin kendinde varlığın ise, ne zamanı tanır, ne başlangıcı, ne sonu, ne de kendisine verilmiş bir bireyselliğin sınırlarını. Bu yüzden hiçbir bireysellik kendinde varlığı dışlayamaz. Herkeste ve her yerde vardır o. Dolayısıyla ilk halde, öldüğünde bir hiç olacaksın, son halde ise her şey. Bu yüzden, ölümden sonra hem her şey olacaksın hem de hiçbir şey olmayacaksın."
"Ve yine soruyorum kendime: 'Ne yaptın yıllarına? En iyi zamanlarını nereye gömdün? Yaşadın mı, yaşamadın mı?'
Ve yine kendi kendime diyorum ki: 'Bak, çevrendeki her şey nasıl gittikçe soğuyor.. Umutsuzluk, yalnızlık içinde yıllar geçecek, titrek yaşlılık bastonuna dayanarak karşına dikilecek. Her şey hüzne, kedere bürünecek... Yaşadığın o parlak dünya sönecek, düşler sarı yapraklar gibi bir bir dökülecek.. Ah Nastenka, yalnız, yapayalnız kalmak hüzünlü olacak; üstelik ardından üzülebileceğin bir şeyin de olmayacak: Hiçbir şeyin, hiçbir şeyin olmayacak..."
"Hayatlarımızı içinde sürdürdüğümüz karanlıktan şikayet ediyoruz: Genel olarak varoluşun doğasını anlamıyoruz; özellikle de kendimizle varoluşun geri kalanı arasındaki ilişkiyi bilmiyoruz. Hayatımız kısa olmakla kalmıyor, bilgimiz de tamamen bu hayatla sınırlanmış durumda, zira ne doğumumuzdan öncesini ne de ölümümüzden sonrasını görebiliyoruz, bu yüzden de bilincimiz geceyi bir an için aydınlatan bir şimşeğin parlak ışığı gibi adeta: Gerçekten de bir şeytan daha öteye dair bütün bilgilerin yolunu tüm kötücüllüğüyle ile kapatmış da, huzursuzluğumuzun keyfini çıkarıyor sanki."
"Başlangıcımızla akıbetimiz arasında nasıl da bir mesafe vardır! Bedensel arzuların deliliği ve şehvetin karşı tarafa nakledilişiyle hayata başlar, bütün uzuvlarımızın ayrışıp bozulması ve küflü, leş kokulu cesetlere dönüşmesiyle sonumuza ulaşırız. Üstelik birinden diğerine giden yol, esenliğimize ve hayattan aldığımız zevke bakılacak olursa sürekli olarak yokuş aşağıdır: mutlu rüyalar görülen çocukluk dönemi, sevinçten uçulan gençlik dönemi, yetişkin olmanın yorucu geçen yılları, halsiz, hasta ve genellikle zavallıca geçirilen yaşlılık dönemi, derken son hastalığın eziyeti ve sonunda ölüm sancıları. Varoluş, sonuçları gittikçe daha görünür hale gelen bir hataya benzemiyor mu?"
