Işıl Aydın
@issilaydin
34 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ümitsizliğin DinginliğiAlıntı
Emil Michel Cioran’dan okuduğum ilk kitap oldu. Eser kitaptan ziyade bir ruh hali yansıması gibi hissettiriyor. Onu okumak insanı rahatlatmıyor aksine kısa ve çarpıcı aforizmalarıyla insanın umut, teselli ihtiyaçlarını bir kenara atması gerektiğini öğretiyor. Her satırı sizi durduruyor, düşündürüyor.
Beni etkileyen bir diğer kısım da Cioran’ın tarih ve Batı uygarlığına bakışı oldu. Batı dünyasının akıl ve ilerleme uğruna ruhunu yitirdiğini düşünüyor. Tarihi ise, bir ilerleme değil bitmeyen felaketlerin devamlılık kaydı olarak görüyor ki bu konuda kendisine katılıyorum. “Medeniyet” çağında gördüklerimiz, Kabil’in Habil’i öldürdüğü günlerden daha aydınlık değil.
Bu kitap umut vermiyor aksine hakikatin umutsuzluk içinde görüldüğünü gösteriyor ama bu size ümitli bir kızgınlıktan ziyade, ümitsiz bir dinginlik hissettiriyor. Pesimist kitapları kaldırıyor ve beğeniyorsanız okuyabilirsiniz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kütüphanemdeki çarpıcı ve düşündürücü eserlerden biri oldu diyebilirim. Başlarda gözümüze Çiçikov denen bir adamın basit bir dolandırıcılık hikayesi gibi gözükse de, roman ilerledikçe çok daha derin anlamlar taşıdığını fark ediyoruz. Gogol, insanlığın açgözlülüğünü, toplumun yozlaşmış yapısını ve bireylerin ahlaki çöküşünü gerçekten ustalıkla işlemiş. Her karakter, aslında toplumun farklı bir zaafını temsil ediyor. Manilov’un tembelliği, Sobakeviç’in çıkarcılığı ya da Plüşkin’in cimriliği, bireysel kusurlar gibi görünse de aslında hepimize dokunan evrensel sorunlara işaret ediyor. Çiçikov ise bu yozlaşmanın bir ürünü. Gogol, kendi çıkarları için insanlığını feda etmekten çekinmeyen bu adamın ahlaki çöküşünü öyle bir derinlikle anlatıyor ki, Çiçikov sadece bir anti-kahraman değil, bir trajedinin parçası oluyor. Gogol de dilini son sayfaya kadar hissettirmiş; zaman zaman gülümserken, bir sonraki anda o gülümsemenin ardındaki acı gerçeği vurucu bir biçimde fark ediyorsunuz. Rusya’nın taşra hayatını anlatışı ve toplumun çarpıklıklarını ortaya koyuşu da etkileyiciydi. Okurken sık sık “Bu yalnızca 19. yüzyıl Rusya’sı değil, her toplumda karşılaşabileceğimiz bir gerçeklik” diye düşünmemek de elde değildi. Romanın tamamlanmamış olması bende yoğun bir eksiklik hissi yarattı. Çiçikov’un hikayesinin nasıl devam edeceğini ya da Gogol’ün onun için ne planladığını bilmek isterdim. Ancak belki de bu açık uçluluk, eserin asıl gücü. Gogol, bizi kendi sonuçlarımızı çıkarmaya ve insan doğasını sorgulamaya zorluyor. Rus klasiklerine biraz olsun aşinalığınız varsa sizi yormayacak lezzetli bir kitap.
Friedrich Nietzsche’nin Böyle Söyledi Zerdüşt eseri; felsefi derinliği, yoğun anlamlı metaforlarıyla hem bir başyapıt hem de uyuyan insanoğlunu uyandırma ve kendisine ulaştırma niteliğindedir. İnsanın mevcut düzene, ahlak kurallarına karşı çizilen sınırlar içinde kendi sınırlarına set koymasının eleştirildiği bu eserde Nietzsche, insanı kendi anlamını yaratmaya, potansiyelini keşfetmeye ve kendini aşmaya çağırır.
Zerdüşt isimli bir bilgenin düşünceleri üzerinden anlatılan bu kitap bize Nietzsche’nin önemli kavramlarını ifade eder. Üstinsan, Tanrı’nın ölümü, sürü ahlakı.. Kitapta geçen ve en beğendiğim metaforlardan olan köprü metaforuyla kitaptaki temel düşünceyi açıklamaya çalışırsam, Nietzsche insanı hayvan ile üstinsan arasındaki bir köprüye benzetir ve köprüyü bir varış noktası olarak değil geçiş noktası olarak görür. Hayvan sığ ve sürüyle hareket eden bir canlıyken üstinsan mevcut değerlerini aşan, anlamını yaratan bir bireydir. İnsan hayatı boyunca kendi potansiyelini keşfetmeli ve üstinsan olmak için kendini dönüştürmelidir.
Ağır bir dili olan Böyle Söyledi Zerdüşt, okurken beni yer yer zorlasa da Nietzsche’nin fikirlerini en net ve çarpıcı haliyle önümüze getirdiği için okumaktan ve okurken anlamlandırmaya çalışmaktan büyük bir zevk aldım. Hayata bakılmayan perspektiften bakmaya sizi iten Nietzsche, varoluş amacını sorgulayan, normların etkilerinden sıyrılarak kendini keşfetmek isteyen herkese eşsiz bir deneyim sunuyor.
Veronika’nın Anlam ArayışıAlıntı
Hepimiz hayatta bir kez olsun kaybolmuşuzdur; gerek çocukken anne ya da babamızın elini bıraktığımızda, gerek yabancısı olduğumuz bir bölgede hedefimizi bulmaya çalışırken.. Herkesin türlü hikayeleriyle sayısız örnek gösterebiliriz bu kaybolma hallerine. Peki ya iç dünyanız.. Siz hiç orada kayboldunuz mu? Kaybettiğiniz, hedef tuttuğunuz rota değil de kendi benliğiniz oldu mu? İmkanlarınızın gözünüze görünen yetersizliğiyle, kah gözlerinizi alamadığınız kah kusur bulup düzeltme çabasına girdiğiniz güzelliğinizin artık sizin için anlamsızlaşmasıyla, umarsızlaşan hedef ve hayallerinizle kendini gösteren sahici bir his veyahut varoluşsal bir sancı bu bahsettiğim. Öyle kolay değildir o hissi ya da hissizleşmeyi içinizden söküp atmak. Hele farkındalığı yüksek bir birey değilseniz kontroller tamamen sizin elinizden çıkmış demektir bunun ise sonuçları sizi intihara sürükleyecek kadar ağır olabilir. Veronika’nin öyküsü bu duruma tutulmuş en gösterişli ayna olabilir. Paulo Coelho’nun 1998’de yayımlanan bu eserini okurken, Veronika’nın hissetiklerini geçmişte; köşesinden, kıyısından dahi olsun yaşamış herkes, sayfaların içinde kaybolup o derinliği tekrar hissederek okuyacaktır. Hayatla bütün bağlarını koparmış, dibi boylamış bir insanın hiç beklenmedik bir zamanda yaşamına tutunmasının olabilirliğini çarpıcı bir kalemle gözler önüne seren Coelho gerek kitaptaki karakterlere gerekse biz okurlara çok önemli bir ders vermektedir.
-O hapları aldığımda nefret ettiğim birini öldürmeye çalışıyordum. İçimde başka sevebileceğim Veronicalar olduğunu bilmiyordum.
Umut hep var, kaybolduğunuz karanlıklarınızda ışığı aramaktan vazgeçmeyin belki sizin de içinizde sevginizi yeşertecek Veronikalarınız vardır. Okuyun, tavsiye ederim.
Okuduğum ilk Farabî eseri oldu. Felsefe altyapınız sağlam değilse sizi zorlayabilecek ağır bir dile sahip. Bazı cümleleri tekrar tekrar okuduğum, kaçırdığım ufak bir kısımdan dolayı kuramı yeterince iyi algılayamadığımı fark edip bütün bir sayfayı baştan okumak durumunda kaldığım anlar oldu. Okumadan önce Farabî hakkında kesinlikle bilgi sahibi olmanız gerekiyor. İslam ve siyaset felsefesindeki yerini, temel görüşlerini bilerek okumanız size fayda sağlayacaktır. Ahmet Arslan’ın giriş yazısını es geçmemenizi de şiddetle tavsiye ederim. Gerek Farabî’nin kendisinin gerek etkilendiği filozofların (Aristoteles, Platon) eserlerine daha fazla hakim olup daha berrak bir zihne sahip olduğum bir vakitte tekrar okuyacağım bir eser.
