- Herkese hitap eden bir kitap değil felsefi metinleri sevenlere daha çok hitap eden bir eser.
- Okuması zor anlaşılması zor yorucu bir kitap.
- Çok tekrara düşen bir kitap sürekli aynı şeylerden bahsediliyor.
- Belki de ben şu anki aklımla bazı şeyleri algılayamadığım için bu kitap bana pek hitap etmedi ama bundan birkaç yıl sonra tekrar okuyunca daha güzel gelebilir.
Kurumsal din vs dinin özü tartışması1000Kitap
Kitap o kadar harika ki hemen okumayın; anlayabileceğinizi düşündüğünüzde okuyun. Kitap aylardır elimdeydi çünkü bazı terimleri anlamak çok zordu. Tolstoy'un anlam arayışı beni çok cezbetti. Çünkü yazdığı başyapıtların ona kazandırdığı ün ve şöhrete rağmen hayatın anlamını aramaya başlıyor. İlk başta pozitivist bir yerden yaklaşıyor ama bulamıyor; hatta felsefenin bile bu konuda yetersiz kaldığının farkına varıyor. Bu beni çok etkilemişti.
En sonunda alt sınıfın nasıl yaşadığını gözlemliyor ve inanç olmadan yaşamın olmayacağına inanıyor. Kendisinin de bulunduğu camianın yaşamını reddettiğini söyleyerek, bu sebeple o zamana kadar hayatın anlamını yanlış yerde aradığından bahsediyor. Yani hayatın anlamının nasıl yaşadığınla ilgili olduğunu söylüyor; bu nedenle de "Benim için hayatın anlamı bir hiçti." diyor. Yaşamını bir parazitin yaşamına benzetiyor.
Sonuç olarak, yeryüzünün bir iradenin sonucu oluştuğunu ve biz de bu iradenin anlamını kavramak istiyorsak önce bizden istenenleri yerine getirmemiz gerektiğini söylüyor. Bu cümlelerine âşık olmuştum. Kitabın 11. bölümü ayrı bir kitap olmalı. Tolstoy zaman zaman yine Tanrı'nın varlığını hissedemediğinden yakınıyor ve şöyle bir cümle kuruyor: "Ben, onsuz hayatın olmayacağı şeyi arıyorum." Daha sonra, Tanrı olmadığında intihar düşüncesiyle dolup taştığını; inandığında ise yaşama sevinciyle dolduğunu fark ediyor.
Şu cümleler beni özellikle çok etkilemişti: "Tanrı'nın varlığını bildikçe yaşıyorum; onun varlığından emin olmadığımda ölüyorum." Ve sonra şu sonuca varıyor: "Orada işte. O, onsuz yaşanılamayandır. Yaşamak ve Tanrı'yı bilmek aynı şeylerdir. Tanrı hayatın ta kendisidir..."
Daha sonra Tanrı'ya tamamen inanıyor ama kilisede doğru bulmadığı şeyler üzerine düşünmeye başlıyor. Bunlara inanmayı kendine yalan söylemek
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Tolstoy anlam krizini anlamak
Tolstoy ,itiraflarim kitabında "bir büyücü gelse ne istiyorsun dese cevap veremem "der .. çünkü sokratdan gorkiden şekspirden daha ünlü olunca ne olacağım ki, ne olur elime ne geçer diye sorar ..inancsizlik onu varoluşsal bir boşluğa itmistir. Sonlu olan biri sonsuz bir yaratıciya bulamayınca anlam krizi yaşar ..ama Sonlu:sonsuz olunca o zaman hayatı anlamlasir ve yaraticiyla uzlaşarak bir hayat sürer ..Ve ölünce end olmayacağını inanırsa hayat motivasyonu artar ve İntiharı aklından geçirmez ve hayata sıkkı iplerle tutunur ..Tolstoy, sık sık şu pasajı dile getirir "cahil ve bilgisiz insanları çok kıskandığım olmuştur "Çünkü Bilgelik kişiyi acıya itmistir şayet bilgeliği ulvi bir yaraticiğa hizmet etmiyorsa ..Tolstoy da inanmak istemiştir ama içindeki sorulara kilise cevap verememiştir .. 80 yaşlarında evde bi sabah ansızın kaçıp bir tren garında düşüp yaralanır ünlü yazarı biri evine alır vee Tolstoy eve gelen karısını istemez 10 gün sonra ise yarasından ölür ..
Tolstoy, hayatının zirvesindeyken kapısını çalan varoluşsal krizini, intihar düşüncelerini ve her şeyin anlamını yitirdiği o derin karanlığı büyük bir dürüstlükle masaya yatırıyor. Şöhretin, zenginliğin ve bilimin cevaplayamadığı "Neden yaşıyorum?" sorusuna inançta ve halkın saf yaşamında cevap arayan, insanı kendi iç dünyasıyla yüzleştiren sarsıcı bir iç döküş.
Tolstoy'un inanç sancısı
İtiraflarım Kitabı okurken şunu anladım, insan hayatının her döneminde inanmaya ihtiyaç duyuyor. İsyanı da bunun için imanı da bunun için. Küçükken ona öğretilen öğretileri bırakıp başka bir yol seçmiş, felsefe ile bir şeyleri açıklamış, aklını kullanmış ama kalbini geride bıraktığı için acı çekmeye devam etmiş. Ün ve para sevdası ile yola çıkmış yine tatmin olamamış. Köylülere Avrupada öğrendiği şeyleri öğretecekken onlar ona inanç ile nasıl yaşanır'ı öğretmiş. Açıkçası kitap boyunca Tolstoy'un ruhunun sancılarını en derinde hissettim ve ona demek istediğim tek bir şey vardı, kalbine bak. Kalbini gören, Rabbini görür.
İtiraflarım Kitabı okurken şunu anladım, insan hayatının her döneminde inanmaya ihtiyaç duyuyor. İsyanı da bunun için imanı da bunun için. Küçükken ona öğretilen öğretileri bırakıp başka bir yol seçmiş, felsefe ile bir şeyleri açıklamış, aklını kullanmış ama kalbini geride bıraktığı için acı çekmeye devam etmiş. Ün ve para sevdası ile yola çıkmış yine tatmin olamamış. Köylülere Avrupada öğrendiği şeyleri öğretecekken onlar ona inanç ile nasıl yaşanır'ı öğretmiş. Açıkçası kitap boyunca Tolstoy'un ruhunun sancılarını en derinde hissettim ve ona demek istediğim tek bir şey vardı, kalbine bak. Kalbini gören, Rabbini görür.
Çok çok beğenerek okuduğum bir kitaptı. Her cümle üzerine düşünmek ve altını çizerek gitmek istedim. Birkaç alıntı ekledim fakat tamamı özenle okunmalı diye düşünüyorum ve herkese okumasını şiddetle tavsiye ediyorum.
