r
@itsnotezo
güzdür ama bir avanti popolo şarkısı değildir bağırışları gözlerin..
katı bir despotizmle kapitalizm altında çiğnenen devrimcilerin direniş çabaları..avis’in ernest’e hayranlığı o denli büyük ki kimi zaman abartarak anlattığını bile düşünebiliriz.. ayrıca kitapta fark ettiğim acı bir gerçek şu ki; insanlar içten içe direnmek istese bile sefil yaşamları dolayısıyla boyun eğmek zorundalar..her şeyin farkında olarak itaat etmek zorunda kalmak..bence bu, direnişin kaybedilişinden daha acıydı..
Reklam
hayatını, tüm varlığını, gururunu bir kadına atfetmiş bir adam..dobra, hırçın, aşık..garip bir şekilde geçiyor duygular okuyucuya..mesele rulet değil, her yaptığının polina için olduğunu belli eden ivanoviç’in inişli çıkışlı hâlleri..(*ilk ezel dizisinde ramiz dayının elinde görmüştüm, merak edip okuyayım dedim..güzel tavsiye dayı..)
lennie’nin çocuksu saflığı..tertemiz yansıtılmış o duruluk.. george’un ise asla inanmadığı bir hayali lennie ile birlikte kurup her defasında sıkılsa bile aynı cümleleri söyleyişi sırf o çocuk kalpli koca adam için.. “ ..sanırım bunu asla başaramayacağımızı biliyordum, ama o bu masalı dinlemeyi o kadar seviyordu ki anlata anlata ben kendim de inanmaya başlamıştım..”
karakterlerin anlık ruh değişimleri, mekânın tasviri enfes bir üslupla betimlenmiş..başlarında aklıma gelen “peki ama yusuf’un amacı, hedefi, arzusu ne?” sorusu sondaki trajik sonla yine tekrara düştü..”hayatında asıl aradığı şeyin muazzez olmadığını biliyordu fakat muazzez olmadan bunu aramaya muktedir olamayacağını biliyordu..”
