hayat beni böyle köşeye sıkıştırmayı, gözümün içine baka baka çelme takmayı severdi. hayatın unuttuğu bir şey varsa, o da bir yerden sonra daha fazla düşülmediğiydi.
kadın ve erkekten oluşan iki kişilik bir mini evren vardı karşımda. birbirinin yörüngesinde dönüp duran ama bir gün olsun birbirinin güneşini gölgelemeyen iki gezegen.