‘’Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz
Yalnızdım, karışıktım
Beni tanıyan kimseler yoktu
Hiç yoktu
İçime kapanıktım
Büyük ağaçların altında
Havuzun kırık taşları arasında
Bilmezdim mutluluk nedir
Bilemezdim
Alıp başımı gitmek isterdim
İsterdim ama, kalırdım
Sanki kar yağışlarının ardından
Uzun süren kar yağışlarının ardından
Sevimsiz bir lunaparkta
Kimsesiz bir atlıkarıncaydım.’’
Bir gece habersiz bize gel
Merdivenler gicirdamasin
Oyle yorgunum ki hic sorma
Sen halimden anlarsin
Sabahlara kadar oturup konusalim
Kimse duymasin
Mavi bir gokyuzumuz olsun kanatlarimiz
Dokunarak ucalim.
Insanlardan buz gibi sogudum,
Iste yalniz sen varsin
Oyle halsizim ki hic sorma
Anlarsin.