Geçmişte davranışları suçlanarak düzeltilmiş kişiler, suçlanmaya karşı hassastır. Suçlanacaklarını hissettiklerinde öfkelenirler. Bu 'suçluluk psikolojisi' diyerek geçiştirilecek bir durum değil, suçlulukla hassaslaştırılmış kalbin yeni suçlamalara karşı yaşadığı acının reddidir. Saldırganlıkları, bu acıyı duymamak için acıyı uyandıran kişiyi durdurma çabasıdır.
Kendini affetmek, aynı zamanda bireyin kendini cezalandırmayı bırakmasıdır. Birey ötekini affederken aynı zamanda kendi içinde taşıdığı huzursuzluğu bırakarak, kendine acı çektirmeye de son verir.
Affetmek; bireyin kendini incitmiş bir kişiye karşı, bilinçaltında beklettiği öfke kin ve nefret duygularını bırakmasıdır. Af bırakmaktır. Affetme sırasında bırakılacak olan şey, incinmişlik duygusudur.