‘‘Ez li vir nasekinim, ez ê biçim çolê.’’Kurdî
Xeyrî’nin tek başına kalışı ve yaralı hali beni derinden etkiledi. 13 gün boyunca aç kalması, çaresizlik içinde bir eve sığınması ve “ben açım” demesi sahnenin ağırlığını daha da artırıyordu. Fermê ananın ağlayıp üzülmesi, onun mücadelesine inanması ve yaşananlara rağmen ayakta kalmaya çalışması çok sarsıcıydı. Evin ve kardeşi Mizgin’in Xeyrî’ye olan düşkünlüğü, özellikle Evin’in abla olarak içinin içini yemesi ve Mizgin’in de aynı şekilde derin bir üzüntü yaşaması bu acıyı daha da yoğun hissettirdi. Onu yolcu ederken yaşanan duygular, vedanın ağırlığı ve sahnenin genel atmosferi okurken tüylerimi ürpertti. Hele “tuz, un, yağ kızartılmış” ve “Heval Beritan’ın helvası” gibi sözler bende çok güçlü bir etki bıraktı, adeta içimi parçaladı. Bu olaylar bütününde Xeyrî’nin yaşadığı yalnızlık, açlık ve hayatta kalma mücadelesi beni çok etkiledi ve uzun süre aklımdan çıkmayacak bir iz bıraktı. Henüz kitabın 40. sayfasına kadar okumama rağmen bu kadar etkilenmiş olmam, hikâyenin ne kadar güçlü ve sarsıcı bir anlatıma sahip olduğunu gösteriyor. 
Gülümse Ölüm Utansın 2
Gülümse Ölüm Utansın 2
Bazı insanlar bir ömür yaşar, bazıları ise bir ömre sığmayacak kadar iz bırakır.
Bir ömre bu kadar güzellik sığar mı? Sığmış. Yüzlerce insanın hayatına dokunan bir hayat hikayesi.
Satır aralarında bir doktorun değil, adanmışlığın, vefanın ve teslimiyetin hikayesine misafir olduk.
Dönemin en zor zamanlarında dini yaşayışından taviz vermemiş bir doktorun hayatı..
- O zaman Müslüman görünmek ayıptı.
- Mektepte büyüğe hürmet, saygı anlatılır, öğretilirdi ama din dersi yoktu. Çocuk dini aileden öğrenirdi.
Muntazam bir aileden gelen Ayşe Hümeyra Hanımın hayat hikayesini okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum. 
Dindar Bir Doktor Hanım
Dindar Bir Doktor Hanım
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
8/10
Beğendi
·2026 8. kitabı
Mehmed Niyazi’nin Varolmak Kavgası adlı eserini okurken en çok dikkatimi çeken kişi Murad Hoca oldu. Murad Hoca, inandığı değerlerden taviz vermeyen, karşılaştığı bütün zorluklara rağmen doğru bildiği yoldan ayrılmayan idealist bir karakter olarak anlatılıyor. Onun verdiği mücadele, aslında sadece kendi hayatı için değil, toplumun manevi ve kültürel değerlerini koruma mücadelesi olarak da karşımıza çıkıyor.
Kitap boyunca Murad Hoca’nın yaşadığı sıkıntılar, çevresindeki insanların tutumları ve zaman zaman yalnız kalmasına rağmen davasından vazgeçmemesi beni etkiledi. Yazar, Murad Hoca üzerinden bir neslin kimlik arayışını ve değerlerini koruma çabasını başarılı bir şekilde yansıtmış. Eserde yer alan diğer karakterler de olayların gelişimine katkı sağlıyor ve Murad Hoca’nın kişiliğini daha iyi anlamamıza yardımcı oluyor. Karakterler arasındaki ilişkiler, dönemin sosyal yapısını ve insanların farklı düşüncelerini ortaya koyması açısından önemliydi.
Kitabın dili akıcı ve sade olduğu için okurken zorlanmadım. Özellikle Murad Hoca’nın inancı, fedakârlığı ve insanlara faydalı olma isteği, kitap bittikten sonra bile üzerinde düşünmeme neden oldu. Genel olarak Varolmak Kavgası, sadece bir roman değil; değerler, kimlik ve ideal uğruna verilen mücadelenin anlatıldığı etkileyici bir eser olarak bende iz bıraktı.
Kitapla kalın...
İzler Gerçekten Kalıyor
Bazı kitaplar vardır, okur kapatırsın ve hikâye biter. Bazıları vardır, kapağını kapatsan bile karakterleri aklından çıkmaz. İzler Kalır 1 benim için öyle bir kitaptı.
Soner’i okurken çoğu zaman ona üzüldüm. Çünkü daha çocuk yaşta yaşamak zorunda kaldığı şeyler hiç kolay değildi. Baba sevgisini hiç doğru düzgün görememiş, ailesini kaybetmiş ve hayatın yükünü omuzlarına çok erken yaşta almak zorunda kalmıştı. Bazen bir karakteri anlamak için onun yaşadıklarına bakmak gerekir. Soner’i sevmemin sebebi de buydu.
Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri de bağımlılık konusunun işlenişiydi. Çünkü burada sadece bir insanın değil, bir ailenin nasıl dağıldığını görüyoruz. Uyuşturucu denilen şeyin insanın hayatından neler götürebileceğini, nasıl geri dönülmesi zor yaralar açabileceğini Soner’in hikâyesinde görmek mümkün. Kitabı okurken bazı insanların neden bu kadar kırıldığını daha iyi anlıyorsunuz.
Altını çizdiğim çok fazla cümle oldu ama sanırım beni en çok etkileyenlerden biri şuydu:
“Ruhu ölenler için yaşamak, nefes alıp vermenin bile meşakkatli geldiği bir mücadeleden ibarettir.”
Bu cümleyi okuduğumda uzun süre düşündüm.
Bir de Soner’in duygularını okuması çok güzeldi. Özellikle herkes onun camdan dışarı baktığını sanırken aslında camdaki yansımadan Beste’yi izliyor olması… Bu detay kitabın en sevdiğim yerlerinden biri oldu. Çünkü bazen insan sevdiği kişiye bakmaya bile kıyamıyor.
Kitapta aşk vardı, dostluk vardı, kayıplar vardı, özlem vardı. Ama en çok da yaralarına rağmen yaşamaya devam etmeye çalışan insanlar vardı.
“Bazen bir sarılış yeterdi insana umut olmaya.”
Belki de kitabı tek bir cümleyle anlatmam gerekse bunu seçerdim.
Kitabı bitirdiğimde geriye sadece bir hikâye kalmadı. Soner’in yaşadıkları, Beste’nin varlığı ve altını çizdiğim onlarca cümle de
Konusu
Bir sabah Londra'da sıradan görünen bir gün yaşanırken Samuel Wren metroya biner ve ortadan kaybolur. Ne bir tanık vardır ne de güvenlik kameralarında açıklayıcı bir görüntü bulunur. Aradan altı ay geçmesine rağmen Sam'den hâlâ haber alınamaz. Çaresiz kalan eşi Julia, kayıp insanları bulmasıyla tanınan David Raker'dan yardım ister. Raker araştırdıkça olayın basit bir kaybolma vakası olmadığını, herkesin sakladığı sırlar olduğunu fark eder.
' Hayalet ' lakaplı bir seri katil medyayı sallıyordu. İnsanları evlerinden, hiçbir iz bırakmadan kaçırıyordu. Olaylar ilerledikçe Sam ve ' Hırsız ' arasında bir bağlantı olup olmadığını merak etmeye başladım. Hatta Sam'in katil olduğunu düşündüm. Fakat kitap güzel ters köşe yaptı. Serinin üçüncü kitabından başladım ama önceki kitaptaki olaylar anlatıldığı için pek zorluk çekmeden devam edebildim.
Gökyüzünü bile esirgeyen o dertli gecekondu mahallelerinden birine, Müstesna Leyla’nın ve onunla aynı kaderi paylaşan çocukların dünyasına konuk oldum. İyi ki de olmuşum. Okurken yüreğimin en derin yerinde hissettiğim, beni derinden etkileyen ve kesinlikle çok beğendiğim, çok sevdiğim bir kitap oldu.
İki isimli kahramanımız Leyla, daha çocuk yaşta kız olmanın ve yokluğun tüm ağırlığını omuzlarında taşıyan merhametli bir kız. Ailesinin köyden kente göçüyle başlayan bu hikayede, abisine her imkan sunulurken Leyla’ya bir okul önlüğünün bile çok görülmesi içimi sızlattı. Ancak onun bu baskılara ve yoksunluğa rağmen pes etmeyip okuma azmine sarılması hayran olunasıydı. Komşusu Zühre’nin uzattığı dost eli ve bir araya gelen diğer mahalle çocukları, Leyla’nın bu karanlık dünyasındaki en büyük ışığı oluyor.
Kitabın bende en çok iz bırakan, adeta kalbimi dağlayan karakteri ise Yaşar oldu. Yaşar, küçük yaşta kardeşinin ölümüne tanık olmuş ve o günden sonra zihni hep beş yaşında takılı kalmış koca bir çocuk. Annesinden gördüğü kötü muameleye rağmen o pencerelerin arkasından Leyla ve arkadaşlarına tutunuyor. Mahalledeki her bir çocuğun, Apo’nun, Mahir’in, Roja’nın hayatı ayrı bir dram barındırıyor. Hepsi o zor şartlarda erken büyümek zorunda kalırken, Yaşar’ın pencereli evinin altında kurdukları o güçlü dostluk bağı insanı hem ağlatıyor hem de umutla gülümsetiyor.
Yazarın o kadar derin ve insanı içine çeken bir anlatımı var ki, adeta günümüz dünyasında yanı başımızda yaşanan ama bizim görmezden geldiğimiz hayatlara, halının altına süpürülen acılara bir ayna tutuyor. Karakterlerin psikolojik derinlikleri, yaşadıkları kalp kırıklıkları ve birbirlerine olan bağlılıkları beni o kadar etkiledi ki bu eseri elimden bırakamadım. Eğer siz de yüreğinize dokunacak, geçmişin sızılarını ve her
