İmanla Parlayan DünyaDin
Dünya, bir nakışlı köşk, bir gizli hazine,
Gözler görmez onu, bakmazsa özeline.
Asıl güzelliği, Allah’ın nefesinde saklı,
İmanla bakarsan, döner nurun denizine.
Bir sabah seherinde, rüzgar eser huzurla,
Her zerre titrer durur, o eşsiz bir gururla.
İman bir güneş doğar, kalbin tam ortasına,
Dünya parlar o vakit, nur ile, bin bir nurla.
Çiçekler zikirde bak, dalgalar ise hu der,
İnanan gönül gözü, her renkte bir iz güder.
Dünya bir imtihanlı, kısa bir yolculuktur,
İman nuru olmasa, o yol vuslata gider.
Dertler birer ciladır, gönül aynası için,
Sabırla yoğrulunca, biter tüm gamın, için.
İmanla bakınca sen, kışın bile bahar var,
Bu dünya bir bahçedir, sevdalılar seçin.
Güneşin batışında, bir hüzün değil huzur,
İman, her an içinde, bir maneviyat bulur.
Dünya bir gölge gibi, fanidir amma lakin,
İman ile yapılan, ebedi bir iz olur.
İşte dünya hayatı, imanla bir şölenmiş,
Karanlıklar çekilmiş, kalbe nur dökülmüş.
Bir şükür makamında, nefes almak ne güzel,
Bu aşkın sırrına dek, cümle alem bükülmüş....🌹❤️
©EMİRHAN ARSLAN
iz sürme sanatı...
Aydan
@desdelaluna
·“Senin için öğretmek, dizgeler hakkında konuşmaktan ibaret,” dedi. “Bi büyücü içinse öğretmek, nagual’ın çömezleri için yaptığıdır: evrende zaten var olan gücü onlar için ortaya çıkarmak; niyeti—her şeyi yeniden düzenleyen, değiştiren ya da onları olduğu gibi koruyan gücü. Nagual, bu gücün çömezleri üzerindeki etkilerini hesaplar ve buna göre onlara yol gösterir. Nagual niyeti biçimlendirmese, çömezler için merak edilecek, hayran kalınacak bi şey de olmazdı. Ve çömezler, keşiflerle dolu büsbütün bi yolculuğa çıkacaklarına, sadece bi geleneği öğrenmekle yetinirlerdi; üfürükçü, falcı, şarlatan ya da öyle bi şey olmayı.”
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kapak Kızı
İmge: Duyu organlarının dıştan algıladığı bir nesnenin bilince yansıyan benzeri, görüntüsü.
Sözlük anlamı bu olsa da bence imge sadece bu değil.Hissiyatın tabirinin kelimelerle vücut bulmuş hali hatta bir tür beyin oyunu veya bulmaca...
Kitabımı okurken o kadar çok şeyi sorguladım ki...
Bir durumu tasvir etmek için hangi koşulların olması gerekir?
Bazılarına göre sevmek yalnızca dış görünüşe bağlı bir eylem midir?
Eğer kalben ve zihnen bir sevgi, en önemlisi de sadakat yoksa kalpteki niyet ile beyindeki istikrar ebediyen birbiri ile uyuşamıyor mu?
Sevmek veya bir insanın içinde bulunduğu hayatı hatta hayat arkadaşını tabiri caizse sadece nefes alan biri olarak görüp sevmeden kendini oyalamak insan psikolojisinde hangi gerekçelerle gerçekleşir veya illa bir gerekçe olur mu?
Katalogda gördüğü kadına sırf onu t*hrik ediyor diye dakikada sempati duyan ama daha hayatındaki insana bile saygı duyamayan biri aslında gerçekten hiç sevmemiş midir?
Her şey gibi kendini tanımamış olmak da bir tür imge ile ifade edilebilir mi?
Kendime okurken sorduğum soruların yalnızca birkaçı...
Bana kalırsa yalnızca çok iyi tanıdığın,sevdiğin,bildiğin insanı,olayı tasvir ve tabir edebilirsin.Bilinmezlikleri anlatabilmek için biraz yaşamak gerekir.
Ama bu kitapta karakterimiz olan Bünyamin karısını bir "hiç" olarak görüp ç*plak kadın dergilerinde gördüğü başka bir kadına pat diye sempati duyuyor başka bir deyişle onu arzuluyor yetmezmiş gibi arkadaşlarıyla bunun üzerine konuşup katalogdaki kadını karısı ile kıyaslıyor ve bunun nedenini bence pek de bilmiyor veya daha kendini bile tanımıyor. O da olabilir bilmiyorum. İnsan hiç mi sormaz kendine ben kimim ve neden diye?
Bu noktada belki de kitap okurken kendimize her defasında sen ne yapardın?
Dememek gerekir çünkü kendime bu kadar
