Yazmayı seviyorum, çünkü o an bir daha gelmeyecek…
Ve ben unutkan biriyim.
Günün telaşında kaybolan bakışlar, boğazımda düğümlenip dile dökülemeyen kelimeler, gece yarısı kalbime ince bir sızı gibi düşen o sessiz hüzün… Sabah olduğunda çoğu buhar olup uçuyor.
Yazmazsam, sanki hiç yaşamamışım gibi geliyor bana. Bir duygu gelip geçmiş, bir düşünce içimden akıp gitmiş, bir an yüreğime dokunmuş ama ardında hiçbir iz bırakmamış gibi...
Bu yüzden yazıyorum.
Çünkü satırlar biraz da benim hafızamdır. Kaybettiklerime tuttuğum küçük, mürekkepli ağıtlar; geçip giden zamanın ardından bıraktığım sessiz işaretlerdir.
Kâğıt hatırlıyor, ben unutuyorum.
O yüzden yazıyorum; yokluğa bir mezar taşı dikmek için değil sadece, var olup geçen her güzelliğin izini zamana emanet etmek için. Belki bir gün dönüp baktığımda, unuttuğum kendimi yine o satırların arasında bulabilmek için.
___ /Güven Taşdemir