bir şairin ızdırabı
içimde biriken şiirler ve kimseye yazamayışın verdiği ıstırap hani bir karabasan olur uyurken bağırırsın kimse duymaz sesin çıkmaz bu da öyle bişey. Bir şairsindir; bir yazar ama kimse duymuyor, kimse okumuyordur yazdıklarını. Nasıl bir ızdırap sonra dersin ki: bu da rabbime ince hediye olsun :)
Meğer benmişim bütün muamma,
Çölden geçip atlarını kaybeden,
Yolların dalgın ve karanlık seyrettiği,
O çok yüzlü, yangın gözlü ızdırap,
O kötürüm bezirgân benmisim,
Yarım kalmış bir ömrün bahçesinde,
Gül olmuş sararmışım, gül olmuş tükenmişim...
Reklam
Bu Da Geçer
“Izdırabın sonu yok sanma, bu alem de geçer,
Ömr-i fani gibidir; gün de geçer, dem de geçer,
Gam karar eyliyemez hande-i hurrem de geçer,
Devr-i şadi de geçer, gussa-i matem de geçer,
Gece gündüz yok olur, an-ı demadem de geçer.”
Bundan 4 yıl önceye kadar kendinden emin, bilmiş bilmiş konuşmalarım olurdu. Hep bir akıl çerçevesinde, kendi aklımca tabii. O hallerimi özlediğimi fark ettim az önce. Hani belki o kadar kesin konuşmamalıydım X bir konuda ve 2 yıl sonra keşke öyle savunmasaydım şu fikri bu fikri diye hayıflanmalarım olacaktı ama olsun be! Cidden olsun. Şu ana baktığımda zaman içinde gittikçe sessizleştiğimi görüyorum. Bazen konuşamıyorum da sanki. Ne diyeceğimi bilmiyorum daha çok. İçime gömülüyorum. Daha doğru veya daha olgun bir yaklaşım olmasından çok ben bu durumdan ızdırap duyuyorum. Ben bu kadar sessiz değildim. Bu kadar nötr değil. Bu kadar ifadesiz değil. Silik hissettiriyor, yokmuşum gibi. Düşünüyorum evet ama var hissedemiyorum. O kadar düşünüyorum ki var olamıyorum çünkü.
"Fareler ve insanların en iyi düşünülmüş planları
genellikle boşa gider
ve bizi ızdırap ve acıyla başbaşa bırakır
vaadedilen saadet yerine!"
'bir fareye' şiiri -robert burns
Reklam
Reklam