Hakikati en iyi kalp gözüyle görebilir insan. Gözler asıl görülmesi gerekeni göremez.
...
Gülünü senin için bu kadar önemli kılan, ona harcadığın zamandır...
Hiç kimse ama hiç kimse içimdeki boşluğu dolduramıyor. İnsan sohbetleri bile yasak gibi geliyor artık. Dinliyor gibi yapıyorum ama esasında umursamıyorum, çünkü gerçekten duymuyorum artık. Kafamın içinde tartışıp duruyorum kendimle. Bazen dinleyecek gibi oluyorum insanları ama o kadar önemsiz şeylerden bahsediyorlar ki yine kafamın içine geri kaçıyorum. Ya da bazen çok önemli şeyleri o kadar önemsizce tartışıyorlar ki konunun ehemmiyeti kalmıyor. Düşünüyorum çoğu kez sorunlu olan ben miyim yoksa gerçekten sorunlu insanlar arasında mıyım?
Biliyorsun... çiçeğim... ondan ben sorumluyum! Öyle güçsüz, öyle saf ki! Tehlikelere karşı kendisini koruması için dört dikeninden başka hiçbir şeyi yok...
Daha fazla ayakta duracak gücüm yoktu, ben de yere çöktüm.
İşte... Hepsi bu...