Annelerini biri bir kolundan, öbürü öteki kolundan tutarak hemen hemen taşırcasına götürmek zorunda kalmışlardı, yoksa rüzgar alıp götürebilirdi onu. Karel kollarında annesinin ne kadar hafif olduğunu heyecanla fark etmişti. Anlıyordu ki, annesi artık başka yaratıkların dünyasına aitti: daha küçük, daha hafif ve rüzgarın kolayca sürükleyebileceği bir yaratık.
"Ama burası çok güzel!"
"Evet, sizin için güzel, çünki kısa bir süre için buradasınız siz. Ama ben burada yaşıyorum ve yaşamaya devam edeceğim. Şimdiden ezbere tanıdığım insan çevresi hep aynı kalacak. Hep aynı düşünen, hep aynı insanlar..."