Kendi kendini kontrol, kayıt tutmak, meditasyon gibi faaliyetleri tek başınıza ve dikkat dağıtıcılar olmadan yapmak, çözülmeyeni çözer ve bizi zihinsel olarak hantallıktan zindeliğe taşır.
Nikkolo Makiavellinin yazdığı kimi: “Həmişə yaxşı olmağa çalışan hər bir kəs əvvəl-axır mütləq çox böyük sayda yaxşı olmayanların arasında dəfn edilmiş olacaq”.
Bilsəm ki, hər şey
elə bu ölənin
başı üstə deyilən kimi olacaq
nə var ki, ölməyə!
Deməli, öləndən sonra
sözün olacaq deməyə.
Deməli, öləndən sonra
dünyanın bütün acıları
doyunca yemək tapacaq yeməyə.
Deməli, boğazlara tıxanmış
şirin sözlər
tıxaclıqdan çıxacaq.
Şirin təbəssüm kimi
balalarımın üst-başından axacaq.
Ancaq inanmıram bütün bunlar ola
az görmədik
səhərisi unudulan yası.
Ulu Nazim deyib ki,
“İyirminci əsrdə
Qırx gün çəkir ölüm acısı”
Beləsə, ölməyə dəyərmi?
Ta ki, əcəl canını almayınca?
Heç kəs düşməyəcək
bir ölümün dalınca.
Kimlər unudulmayıb,
onda nədir bu giley?
Ölümmü,
Ölməyimmi,
Ehey, adəmoğlu, ehey?!
Banyoda balık avlayan delinin öyküsünü biliriz: akıl hastalarını iyi etmede kendine özgü düşünceleri olan bir hekim sormuş: ya balık oltaya gelirse? - Sert bir yanıt almış: hadi ordan budala, burası banyo.
Barok türden bir fıkra bu.