Uzaqlıq, bir köç arzusu, sosiallıqdan maksimum dərəcədə uzaqlaşmaq…Gəncliyin gətirə biləcəyi bir bu yazdıqlarım, bir də solda deyil, mədəndə atan ürəyindir. Arada adam elə düşünür ki, ürəyi bulanır. Sonra görürsən ki, ürəyə o boyda yer dar gəlib və mədənə köçüb. O belə köçüb. Aidlik hissini itirmək çox bədbəxt bir hisdir. Bu saat bu hissi ən pik həddə yaşayan biri olaraq deyə bilərəm ki, insan bir həddən sonra artıq aid olmaq və hiss etmək üçün də mübarizə aparmır. Bir yeri tərk etmək istəyi heç bir zaman o yeri sevməməklə bağlı deyil, oradakı özünü sevməməyinlə bağlıdır. Bu hər zaman bir məkan olaraq qəbul edilməməlidir, bir insanda (insanlarda) ola bilər. Ruh çox yaxşı bilir harada yaşamaq lazımdır və nəyi istəyir. Onun istəklərini qarşılamaq üçün isə cəsarət lazımdır. Amma nə vaxta qədər? Nə vaxta qədər hər şeyin sonu böyük bir nəticəsizlik olacaq? İnsan özünü nə vaxt harasa aid hiss edəcək? Və… nə vaxt bu ürək mədəmizi tərk edəcək???