Öncelikle filmini izledim. Çok sonraları da kitabını aldım. Film çok hoşuma gitmişti. Kitabının da öyle bir etkiye sahip olacağını düşünmüştüm ama yanılmışım. Çünkü çok daha derin ve çok daha etkileyici bir eser ile karşı karşıya kaldım. Bunun en büyük sebebi de aslında izlediğimiz filmin bu kitap olmaması.
Evet Film bu kitabın filmi olay aslında aynı. Orada Jamal karakteri kenar mahalleden geliyor ve hayatında yaşadıklarının yarışmada karşısına çıkmasıyla kaderin cilvesiyle en büyük ödülü alıyor. Yarışma programının sunucusu ise bu işte bir iş olduğunu düşünüyor ve polisi çağırıyor. Burası aslında aynı ama kitaptaki kişi Jamal değil Ram Muhammed Taylor. Bir kilise önüne bırakılan bir çocuk. Rahip ona bakıyor ve aile bulmaya çalışıyor ama maalesef bulamıyor. Sonra ona bir isim vermek istiyor. Bir Hristyian ismi veriyor ama bunu duyan bazı hintliler onunla konuşuyor. Onun hristiyan olduğunu nereden biliyorsun ya hintliyese diyorlar. Papaz da bunu bilemezsiniz ya müslümansa diyor. En sonunda da hint, müslüman ve hristiyan adından oluşan Ram Muhammed Taylor adını alıyor. Filmden farklı bambaşka br hikaye burada bizi bekliyor işte. Çünkü polislerin elinden bir avukat kız onu kurtarıyor ve onunla konuşuyor. Soruları nasıl bildiğini anlatmasını istiyor. Çünkü onun soruları çaldığı düşünülüyor. Ram anlatmaya başlıyor. Herşeye adının verilmesinden başlayarak yaşamındaki tüm dönüm noktalarını anlatıyor. Bütün dönüm noktaları yarışmadaki soruların cevapları. Ve yaşadıkları o kadar zor ki. Ölümler, ihanetler, aşklar, sevgiler, kardeşlikler...
Sizleri derinden etkileyeceğini düşündüğüm bu kitabı kaçırmayın derim.
Okunması keyifli ama edebi olmaktan uzak
Cezaevinde kaldığı her sene bir kitap çıkaracağı sözünü tutan Selahattin Demirtaş,sekizinci kitabında da okunması kolay,kurgusu fena olmayan ama derinlikten uzak, daha çok köşe yazılarından derlenmiş gibi duran bir romana daha imza atmış.
Tüm kitaplarını okuduğum Demirtaş’ın edebi kişiliği maalesef ki siyasetçi kimliği kadar güçlü olamıyor.
Okurken sık sık iyi ki yazmışla keşke hiç yazmasaymış düşünceleri arasında sıkışıp kaldım.Keşke yazmasaymışta o hep bildiğimiz güçlü siyasetçi kimliğini korusaymış,iyi ki yazmışta milyonlarca seveni arasında hiç kitap okumamış birilerine kitap okumayı sevdirmiştir belki diye düşündüm.
Reklam
Selom
Öncelikle selamün aleyküm. 24 yaşındaki bir okurun olarak Mardin'den en içten duygularımla sevgilerimi, saygılarımı sunuyorum Selom. En son heveslenip merakla okuduğum DAD ve jamal kitapların gerçekten takdire şayan derecede mükemmel birer kitaplardı; lakin "Keşke kitapta yer almasaydı," dediğim dinen doğru olmayan evliliksiz kız erkek ilişkisi ve şu hemcinslik saçmalığının kitapta ismi geçmesi okurken beni biraz rahatsız etti. Bunlardan rahatsız olmamı tamamen kendi yaşam biçimime ve İslam'a aykırı durumlar olduğuna bağlıyorum aslında. Evet, rahatsız olmayan okur kitlesi rahatsız olan kitleden ne kadar çok daha fazla olsa da düşüncemi aktarmak istedim. Yanlış bir cümle kurup saygı çerçevesini aştıysam özür dilerim. Saygılarımla,
Halil Aksu
Selahattin Demirtaş’ın kalemi yine şaşırtmadı; su gibi akan, sarmalayan bir kitaptı. Jamal, tam o eski Yeşilçam filmleri havasında, sokağın ve insanın içinden bir hikaye olmuş.
JAMAL
Diğer kitaplarına nazaran daha tüketilebilir , basit kaçmış sanki. Bir Yeşilçam sinema filmi gibi , senaryo basit ama akıcı. Kitap sonunda en heyecanlı yerinde Jamal diye birini araya sokması anlatması ne alaka dedirtti bana. Floransa da sokakta yatıp kalksaydı Cemal daha iyi olurdu kızı tanıdıktan sonra
Görmezden Geldiğimiz Bir Hayat: Jamal .
Jamal, bende sadece bir hikaye değil içime dokunan, bazı yerlerde durup düşündüren bir yolculuk oldu. Selahattin Demirtaş, bu kitapta büyük olaylar anlatmıyor belki ama küçük gibi görünen hayatların aslında ne kadar ağır olduğunu hissettiriyor.
Kitabı okurken Jamal’ı bir karakter gibi değil de gerçek bir çocuk gibi gördüm. Sokakta yaşayan, çoğu insanın fark etmeden yanından geçip gittiği o çocuklardan biri.Ama yazar öyle bir anlatmış ki, artık görmezden gelmek mümkün olmuyor. İster istemez kendime şunu sordum: Biz gerçekten bakıyor muyuz, yoksa sadece görüyor muyuz?
Anlatım dili çok sade ama etkisi ağır. Abartı yok, süslü cümleler yok buna rağmen bazı satırlar insanın içine oturuyor. Özellikle Jamal’ın yalnızlığı ve çaresizliği, insanın içini sessizce sızlatıyor. Kitap boyunca büyük bir dram bağırmıyor, ama derinden derine hissettiriyor.
En çok hoşuma giden şey ise şu oldu: Kitap, umudu tamamen yok etmiyor. Küçük bir iyiliğin bile bir insanın hayatında ne kadar büyük bir yer kaplayabileceğini gösteriyor. Bu da bana şunu düşündürdü: Belki de dünyayı değiştiren şeyler büyük laflar değil, küçük ama gerçek dokunuşlardır.
Sonuç olarak Jamal, bende iz bırakan bir kitap oldu. Bitirdikten sonra etkisi hemen geçmedi bir süre aklımda dolaştı. Bana göre bu da bir kitabın ne kadar güçlü olduğunun göstergesidir..keyifli okumalar
Reklam
Reklam