O giderek uzaklaşan bir hayale, sesini, kokusunu, tenini güçlükle hatırladığım bir hatıraya, eski bir yaraya dönüşüyordu. Onu her düşündüğümde yüreğim sızlasa bile hayat normalleşiyordu, ben normalleşiyordum. Konforun, rahatlığın mayıştırdığı ruhum isyankarlığını yitiriyordu. Duruma alışıyordum ve o çok eleştirdiğim sistemin kıyısında durup "tehlike yok" diye kendimi kandırıyordum.
Ölüm ve yaşam evrende bir aradadır, iç içedir; ne ölüm bir sondur ne de yaşam yeni bir başlangıçtır. Her şey doğanın olağan akışı içinde seyrederken biz insanlar bu devinime ölüm ve yaşam deriz sadece. Ama doğanın ne haberi vardır bundan ne de umurundadır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ne yapacağız Halil'im, bu işin sonu nereye varacak? Hayat böyle gelgitli, inişli çıkışlı mıdır hep? Arus'un olmadığı bir dünya çok boş, anlamsız geliyor artık. Bir gün geçer mi, normale döner miyiz, diye soruyorsun. Ya normal olan buysa, öteki yaşamların, aşksız geçen her hayatın içi boş ve anormalse? Neyi, kimi ölçü alacağız ki? Yeryüzünün ve tarihin bütün ölçüleri eninde sonunda gelip yüreğimizde tartılmıyor mu? İnsanın tek ölçüsü yine kendi yüreğidir herhalde.
Modernitenin yasama, yürütme ve yargısı sokakta hükümsüzdür, kapitalizmin vergisi, faturası, kirası, kredi borcu, telefonu, reklamı, interneti, patronu, hisse senedi, faizi, maaşı, emekliliği de sokakta geçersizdir. Saç modeli, oje rengi, cilalı ayakkabı, ayakkabıyla uyumlu çanta, çantayla uyumlu çorap ya da kombin derdi yoktur sokakta. Sokakta ideoloji, din, parti, lider, önder, peygamber de yoktur. Devleti, kocası, babası yoktur sokağın. İnsanı sınırlayan, zorlayan, zincirlerle, prangalarla hareketsiz, nefessiz bırakan ne kadar engel varsa, tamamı sokakta anlamını yitirir. Sokakta yaşayanı bağlayan tek şey, özgürce seçip belirleyeceği kendi değerleridir.
Sokak candır, canlıdır. Hayatın nabzı sokakta atar, görmesini bilene. Sokakta yaşayanlar çoğunlukla esnaflar ve işportacılar tarafından horlanır, bazen feci şekilde dövůlürler, ama insana en çok koyanı, sokakta yürüyüp giderken tiksinircesine bakan insanların yavşaklığıdır.
Çat diye gelip pat diye giden bu kadını yüreğimde tam olarak nereye oturtayım bilemedim, şimdilik baş köşede duruyor.