Jane’in Odası
@janeden_
38 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Mutsuzluğumun üzerine çöken yeni mutsuzluklar, yalnızlığımın omuzlarına bırakılan yeni yalnızlıklar.. hayatın yükünü her geçen gün biraz daha ağır, biraz daha taşınmaz kılıyor..
Şimdi hiç renk yok..1000Kitap
Renkler vardı Gülfem. Sesler, şarkılar vardı. Bazen öyle anlarımız olurdu ki, alev saçlarından kıvılcımlar saçılırdı. Gözlerinden yıldızlar görünürdü. Bütün dünya nurla dolardı. Cümle âlem, bir kalp olup damarlarımızda akardı.
Şimdi hiç renk yok.
"Nasıl beceriyor acaba?" der Martin içinden, kendisi hep hiçbir yere ait olmadığı hissini taşıyor oysa.
"Bir çağrı duydum! Ama konuşan kim?"
"Ömrümü ona bir ad vermeye çalışmakla geçirdim ama, hep dilimin ucunda kaldı o ad," diye yanıtlar Heidegger.
Bu nedenledir ki hep birtakım planlar yapmakla
meşgulsünüz, çünkü varoluşun ölümden başka bir sonu yoktur. Ama o arada ... yaşamak gerekmektedir. Bizler kaygılanmak için varız. Yapmam gerekenin ne olduğunu bilmiyorum: Yalnızca yapacak şeylerim olduğunu hissediyorum. Ne olduğumu bilmiyorum: Ama bir şey olacağımı hissediyorum.