meryem
@janemaryam_
المرأة، الحياة، الحرية
Vâkıa eski benliğini kaybetmenin azabını içinde bir bıçak yarası gibi yine duyuyordu.
Fakat bu da geçecekti; “elbette buna da alışırım,” diyordu. “İnsan nelere alışmaz ki…” Zaten hayat dediğimiz bu kapalı dairenin asıl mucizesi, bu alışmak değil miydi? En sevdiğimiz mahlukları bile kaybetmeğe alışmıyor muyuz? Günlerce, aylarca, senelerce görmemeğe, mutlak kat’î bir gurbet içinde yaşamaya alışmıyor muyuz? Bana gelince kaybettiğim şeyi,yani kendimi hiçbir zaman sevmedim.
Sanatçı için tanrı erişilmek istenen en son, en yüce amaçtır dindar kişiler “O var,” mazlum kişiler “O vardı,” derken sanatçı gülümser, “ O olacak,” der ve sanatçının inancı inançtan daha fazla bir şeydir çünkü Tanrı’yı kendisi yaratmaya çalışır, her görüşü, her bilişiyle, sesi fazla çıkmayan her sevinciyle tanrının gücüne yeni bir güç ismine yeni bir isim katar.
Sanatı kendine iş edinen kitapların en iyileri, okuyuculardaki daha büyük sanat kitaplarını gereksinim duygusunu kamçılayanlardır.
Sanat, yaşamın kendine özgü büyük ve zorlu bir dışavurumudur ve sanattan canlı bir varlıktan söz eder gibi söz etmek gerekir.
Her ne kadar seziyorsak da sevginin özünün birliktelikle değil, sevenlerden her birinin karşısındakini bir şey olmaya sınırsız ölçüde çok şey olmayan gücünün yetebileceği son şey olmaya zorlamakta yattığını şimdiye kadar belki hiçbir zaman bize açık seçik gösteren olmadı.