Diyarbakır’da doğan Kemal Varol, edebiyat dünyasına önce çeşitli dergi ve gazetelerde şiir, müzik ve edebiyat yazıları yazarak adım atmıştır. İlk şiir kitaplarının ardından hikâye ve romana yönelmiş; Haw, Jar, Ucunda Ölüm Var ve Kara Sis gibi eserlerle çağdaş Türk edebiyatında kendine özgü bir yer edinmiştir. Özellikle taşrayı, türküleri, aile ilişkilerini ve insanın içinde yıllarca taşıdığı kırgınlıkları anlatma biçimiyle dikkat çekmiştir.
Kitaba gelirsek; Aşıklar Bayramı’nın merkezinde Yusuf ile yıllar önce ailesini bırakıp giden babası Heves Ali var. Yusuf artık kırk yaşında bir avukat ve babasının yokluğuyla büyümüş biri. Bir gün Heves Ali ansızın çıkıp geliyor; elinde eski bağlaması, yanında ahşap bavuluyla. Üstelik ciddi bir hastalığı var. Heves Ali’nin son isteği Kars’ta düzenlenen Âşıklar Bayramı’na katılmak olunca, Yusuf istemese de onunla birlikte yola çıkıyor. Böylece Diyarbakır’dan Kars’a uzanan bir yol hikâyesi başlıyor. Yol boyunca yalnızca şehirler değil, geçmiş de aşılmaya çalışılıyor. Yusuf’un çocukluğunda cevapsız kalan sorular, Heves Ali’nin sustuğu anlar, eski aşklar ve yıllardır kapanmayan kırgınlıklar bu yolculukta yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Roman aslında bir babanın oğlundan helallik istemesini değil, birbirine yabancılaşmış iki insanın aynı arabada geçmişleriyle baş başa kalmasını anlatıyor.
Kitabı okurken sürekli bir türkü eşlik ediyormuş hissi oluşuyor; özellikle yol sahnelerinde Anadolu’nun yorgunluğu, otogarları, küçük şehirleri ve eski insanları çok canlı hissettiriliyor. Baba-oğul ilişkileri, geçmişle yüzleşme, taşra edebiyatı ve melankolik yol hikâyeleri sevenlerin kolay kolay unutamayacağı kitaplardan biri. Yazarın şiir geçmişi nedeniyle cümlelerinde sertlikten çok duygu ve çağrışım hissediliyor. Bitirdiğinde insanda uzun süre
Bu kitabın beni bu kadar etkileyebileceğini tahmin etmiyordum. Kitap ilk başlarda çok karmaşık geliyor ancak kitap ilerledikçe de elimden bırakamadığım bir merak duygusu içindeydim. Rose’un beş yıl önce ölmesi ailesini kaybetmiş biri olarak normal karşılanıyordu. Ama erkek arkadaşı Jar bu duruma hiç inanmıyordu. Kitap boyunca Jar’ın sevgisine ve inandığı bu durum hakkında en ufak bir ipucunu bile değerlendirmesi, Rosa duyduğu sevgiye hayran kaldım. Ayrıca olay örgüsü klişelerden uzak olması da çok hoştu. Ancak kitabın bazı kısımlarında yanı spoiler olmasın ama deney, bodrum katındaki sır perdesi içinde gelişen olaylarda rahatsız edici kısımlar da olduğunu söylemeliyim. Kitabın sonunda da biraz da okumayı isterdim. Aklımda birkaç soru işareti daha kaldı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
8/10
2026 5. kitabı
Jar, insanın içine yavaş yavaş işleyen, bitirdiğinde de kolay kolay çıkmayan hatrı sayılır kadar iyi olan bir ilk roman. Kemal Varol’un dili zaten başlı başına samimi ama bunu ilk romanında bile hissettirmesi, derinleştirmesi, kendisinin çok net başarısıdır.
Romanın en çarpıcı yanı, insanın iç dünyasını çok doğal bir şekilde yansıtması diyebilirim aslında. Abartı yok, süslü cümlelerle göz boyama yok. Her şey olduğu gibi, hatta bazen can acıtacak kadar da çıplak. Karakterler kusurlu, kırık, ama bir o kadar gerçek. Biraz kitabın konusundan bahsedecek olursam: 1980 darbesinden sonra, Doğu’da hayalî bir kasaba olan Arkanya’da geçiyor hikâye. Bir gün kasabaya kimsenin tanımadığı iki yaşlı adam geliyor ve iki ayrı meyhanenin bahçesine yerleşir. İki huysuz ihtiyar (İçli Halil ve Rahatsız Kamil), aralarında nedeni tam olarak açıklanmayan derin bir kin besliyorlar ve biz bu kinin nedenini, birbirinden bağımsız olarak anlatılan hikayelerle anlamaya çalışıyoruz bu süreçte. Beri yanda, kasabada yaşayan insanları tanıyoruz.
“Her şey zehir gibiydi, ama hayat yine de akıp gitti.’’
Üçlemenin son kitabı, ağır akan, kasvetli bir eser. Ölüm başlı başına kasvet zaten, fakat ölüm sonrası kalanların yaşadıklarını, hislerini çok güzel anlatmış.Betimleme zordur edebiyatta, okuyucuya geçmezse boğar eseri. Fakat yazarın betimlemeleri o kadar sahici ki, kendi babamı kaybetmişim de kendimi okuyor sanıyordum ara ara.Ayrıca kitapta kara sis ve jar kitaplarına da atıfta bulunmuş bikaç cümlede. Bu da ayrıca bir güzellik katmış.
Niviskar Şener Ozmen destê Sponizayê girtiye û bajar bi bajar welatê Kardoxî( Kurdistanê) gerandiye.
Her jar,her kesayet portreya heleke welatê Kardoxî ye :Portreyên têkçûne, windabûne , tunebûne. Hêst û ramanên wan ne rasterastin, kêm dibin, zêde dibin diguherin ji ber wê bertekên wan jî diguherin.
Tu kes azad nîne: Ji xwe azadbûn, azadanebun ne di destê wan de ye. Sedema hemî tiştan heye, hemî tişt girêdayê hevin, yekin.
Disa jî ne bê hevîne . Yek ji yê herî têkçûyî Yasîn gelek caran divê "Tu têgih ne hêjayî wê ye ku mirov xwe ji bona wê bide kuştin " ( r.165/#299075496 )
Her çiqas Xo(Zaxo), Dê ( Amûdê )û Bad(Mahabad ) hebin jî navend Zex ( Hezex)e navend bakûrê welate . Rexneyên tuj li tevahî tevgera azadiyê a li bakûr dike. Tu bê rêxistin tenê li bakûr heye. Dema dikeve geremola rexneyan dev ji kitekit û sedeman berdide,tenê dibêje 0 derbas dibe.
Dema axaftin an jî tiştek ê zimanê biyanî ( Tirkî, Farisî, Erebî) dixe navde. Wergerê nake. Ango mixabin zimanên serdest bi çend hevokan serdestiya xwe avadikin. Bi min ev ne pirzimaniye . Ev rasterast serdestiye. Ez sewraxt nebûm niviskar çima wa kiriye .
Çîrok, xwe bi honak û zimanê xwe, bi awayekî tinguz diherikî. Ez nîzanim ew hêlên têkiliyên zayendî çima ketin nav de. A rast têkiliyên zayendî gotî pênaseyek sivike. Ev rasterast pornografî bû. Niviskar çima tiştekî wa kir nîzanim. Qey heyfa wî berhema wî nehatibû?. Qey kesekî pêşiya çapê xwendibû, ew şiyar nekir . Û Kevane, nivê nîva berhemê kevane bûn. Ji ber kevana xwêner nikarî bikeve nav berhemê. Koma amedekariya çapê çima mudaxale nekir? Heyfa berhemê.Pirsgirêkên editeyeyê berhemê xwe mezintir bû.
Puan vermedi
hayatımın tam bunu okumam gereken noktasında blind bi şekilde okuduğum için çok şanslıyım aşırı güzel bi yazım şekli var ve genel olarak çok relatable ama tekrar eden ırkçı söylemler çok sıktı ya gerçekten aynaya baktıkça kendini bütün ırklara benzetmesi yani sarmadı esther
