Hayata katlanamadığımız için espri yapıyoruz demiş yazar.
Bir vadeden sonra aileyle yaşamak dünyanın en anlayışlı insanları olsalar bile kötü geliyor. Tuhaf bir başarısızlık hissi. Yerimi bulamadım kendi ayaklarımın üstünde duramadım demek gibi.
Her şey güzeldi ve hiç acıtmadı.
Hayal görmenin en kötü tarafı dokunma isteğini karşılayamamaları. Çünkü üstesinden ne kadar geçerse geçsin mutlu görüntülere rastlamak halen mümkün. Ölülerin en kötü tarafıysa konuşmamaları. Allah, keşke diyorum hiç olmazsa bu kadarını ayarlasaydı, babaların sesi çok özleniyor.
Mezarlık bekçisi yanıma gelip akşam oldu diye uyardı, eğer ölü değilseniz daha fazla kalamazsınız demek. Aslında hepimiz birer ölüyüz. Sadece vücudumuz henüz mezara girecek kadar soğumadı.
Zamanı benim kadar iyi bilseydin, dedi Şapkacı, onu harcamaktan söz açmazdın.
Bir de mesela Hidrojen çok delikanlı bir elementtir. Sırf su olsun diye her zaman kendinden 2 verir de 1 veren Oksijene gıkını çıkarmaz. O değil de 2’nin 1 olduğu her yerde kutsal bir şey vardır. Bu mühim ama mevzu bu değil.
Biri ölüne tanımayanlar hemen kaç yaşındaydı diye sorarlar, yaşına göre acımıza not verirler, yaşlı mıydı Allah taksiratını affetsin ama yani bunda üzülecek ne var, derhal kabullen ve hayatına geri dön. Genç miydi? Tebrik ederim istediğin kadar acı çekmeyi hak ettin biz seni bir süre idare ederiz.
Akşam oldu. Evin çeşitli yerlerine tüneyen tavuklar şahsi kümelerine döndü. Çekirdek aile olarak kaldınız, artık sizinki kaç çekirdekliyse. 1 kişinin eksik olduğunu işte tam olarak o zaman fark edersiniz. Yokluğun varlıktan daha çok yer kapladığı zamanlar var, bildiniz mi? Bir gün illa bilirsiniz.
Yani biri eksildiğinde, evinizde yer açılmaz da tam ortasında kocaman bir delik açılır. Artık o deliğin üstüne basmadan devam etmeniz gerekir.
Hayatındaki her şeye hiçbirinin hatırı kalmayacak şekilde eşit miktarda küfretti. Bıkmıştı artık. Gerçekten usanmıştı, bir şeylerin bozulmasından da sonra her seferinde tam düzelecekmiş gibi olup bir türlü düzelememesinden de ölümüne yorulmuştu.
Hayatım hep bir yol aramakla, sonra bir yol bulduğumu sanmakla geçiyor. Yolların bir kurtuluşa çıkmadığını uzun zamandır biliyorum. Bu yüzden işte hiç olmazsa denize çıksın.
İnsan annesini kaybedince ölümlü olduğunu anlıyor. Fakat annenizin ani ölümü size şunu öğretir: ertesi günün olmadığını. Annem öldü ve ben bu gidişattan bıktım artık. Dünya üzerinde ilk ölen anne değildi ve son olması için de bir dileğim yoktu. Bu durum kalbimi imansızlığa bulaştırdı.
Dünya üzerinde aşıkları ve delileri çıkardığımızda ortada sözü edilmeye değecek bir kalabalık kalmadığını da anlarsınız.
Hayat yalanla güzel, tersi düşünülemez.
Bugünden bakarsak hayatların en şereflisi kısa yaşamaktır mesela. Daha fazla yozlaşmadan çekip gitmektir. Ve en az olan seni kışkırtmamalı doyurmalı.
Bir tane yetimhane kızı gösterin ki bir babayı sevmiş olsun. Fakat özlerler, sevmeden asla sevemeyeceklerini bilerek özlerler. Babanın yokluğu kirli bir boşluk gibiymişçesine tiksinerek kaçarlar da varlığıyla ne yapıp edeceklerini bilemezler.
Ölmek de buranın ölçülerine göre bir varoluş formu aslında, düşünsene ölülere yaşayanlardan çok saygı gösterilir, bir mertebeye erişilmiş gibi davranılır.
İnsan neden bu kadar hızlı? Varıp varacağı yer yazgıysa..
Terk edilmek insana kendini sevdirmemek üzerine kurgulanmış bir eylem gibi gözükse de bu yanlışa düşmemeliyiz. Dünyanın en boktan insanı da olsak artık kendimize dönmeli ve bizi terk edeni sevmemeliyiz.
Aşk acısı sanki tüm dünya aynı anda seni sevmiş sonra da sevmekten aynı anda vazgeçmiş gibi bir şeydir.
Erkekler her zaman eski ve tutarlı bir hayata razıyken eskiye ve içine sıçılmış hayatlarından kurtulmak isteyen ne çok kadın vardır.
Artık insanlara bakmak istemiyorum. Ağaçlara bakıyorum mesela, uzun uzun. Onları kimin ve ne için yarattığını düşünüyorum. Öylesine tuhaf ve vazgeçilmezler ki. Bakmadığım insanlar baktığım ağaçlara bakmıyorlar, biliyorum. Hiçbir şey umurlarında değil onların. Şehrin taşıyla kaplanmışlar. Oysa
